Verteltoon

Er zijn voortekenen in het begin, de verteltoon is net even te casual, op het lelijke af.

Zijn verteltoon is licht en geestig ondanks de zware thema's als racisme, armoede en criminaliteit.

De verteltoon van Tilon is zo consequent literair dat het de vraag is of zij het zichzelf en de lezer niet onnodig moeilijk heeft gemaakt met die zogenaamde eigen stemmen.

Dit heeft te maken met de soms te lang aangehouden en dan te jolige verteltoon die aan dit boek een grote snelheid geeft, maar die het gevaar loopt alle taal- en vertelsubtiliteiten aan het oog te onttrekken.

En dan schakelt Gijs Scholten van Aschat naar de verteltoon: 'Ik realiseer me mijn harde woorden en steek impulsief mijn hand naar haar uit en laat mijn vinger over haar lippen glijden.

In Morgenster laat hij dat allemaal in de kast liggen, en trekt in plaats daarvan een vlakke verteltoon te voorschijn, een obligate compositietruc en een looiige manier van feitjes opdissen.

Dit klinkt zwaar op de hand, en zeker ook tragisch, maar Godijns verhaal blijft meeslepend en geloofwaardig, wat te maken heeft met zijn opgewekte, soms wat jolige verteltoon, die de tragiek van het geheel niet de overhand laat nemen.

Het is een van de wonderen van deze voorstelling: de bijna steriele kaalheid van de directe rede, naast die prachtig nuchtere verteltoon.

Murakami heeft zo’n zelfde prettige verteltoon.

Door de aantrekkelijke lay-out, de mooie illustraties en de intrigerende verteltoon zal het boek iedereen aanspreken en verrassen: leek en wetenschapper, natuurliefhebber en asfalttijger, stratenmaker en bankdirecteur.