Vervoeging

Naast de "gewone", onbepaalde, eerste of subjectieve vervoeging is er een bepaalde, tweede of objectieve vervoeging die wordt gebruikt als het lijdend voorwerp bepaald is; het is dan specifiek en (soms impliciet) duidelijk waarover het gaat.

Vervoeging Uitzonderingen De werkwoorden esse (zijn), velle (willen), nolle (niet willen), ire (gaan), malle (liever willen), ferre (dragen, brengen) en posse (kunnen) zijn onregelmatig en hebben een andere vervoeging, vergelijkbaar met het Frans.

Een supertribus heeft de vervoeging -ini, een tribus de vervoeging -ina.

In het Esperanto bestaat er maar een vervoeging. Men kan ze leren in 15 minuten.

Dan win je elke keer een andere vervoeging.

Het is behelpen zolang de TaalUnie zulke futiele vervoeging de betekenis van een zin laat omgooien.

Ja omdat er inhoudelijk geen snars van klopt spaar ik je nog met de vervoeging ook in je volgende reactie staat er een.

Een vervoeging met a is vrouwlijk.

Het schijnt moeilijk te zijn die vervoeging van het werkwoord betalen.

Ons kabinet denkt zeker dat we allemaal zo'n riante minister vervoeging krijgen.

Verder lijkt het me goed om, als je stukjes wilt schrijven, te leren wat het onderwerp van een zin is, te kunnen bepalen of dat onderwerp enkelvoud of meervoud is en vervolgens de juiste vervoeging van het werkwoord te kiezen.

Bovendien is de vervoeging hiervan zwak zonder enige onregelmatigheden.

De algemene heersende mening dat het een samentrekking is van de voornaam Trnka of Trenka met een vervoeging -in die een bezit (van Trnka dan wel Trenka) aanduidt.

De betekenis van zwak werkwoord in het Arabisch is min of meer tegengesteld aan die bij het Nederlands, daar het in het Arabisch de werkwoorden betreft die in hun vervoeging afwijken van de standaardregels.

De vervoeging met -t, zoals die in het Middelnederlands nog gebruikelijk was voor gi/ji (en nu nog voor gij en jij), werd echter behouden.

De vervoeging van deze werkwoorden is als in het Nederlands gebruikelijk: ik weun, jee weunt (weun jee?

De vervoeging van het Oudfranse werkwoord onderscheidt zich met name van die van Latijnse werkwoorden doordat er meer onregelmatigheden zijn.

Deze talen kennen enige mate van verbuiging en vervoeging, maar per morfeem wordt vrijwel nooit meer dan één betekenisaspect tegelijk uitgedrukt.

Een uniek kenmerk van de Portugese grammatica is een vervoeging van de infinitief naar het persoon en het getal van het onderwerp.

Gewoonlijk is dit teken een -t, maar het teken -ott/-ett/-ött wordt gebruikt in de 3 de persoon enkelvoud van de onbepaalde vervoeging.