Vestalinnen

Dergelijke redenen kunnen aan de maagdelijkheid van de Vestalinnen ten gronde hebben gelegen, maar in de historische periode in vergetelheid zijn geraakt, zodat de toen niet meer begrepen maagdelijkheid ruimte bood voor allerlei speculatieve duidingen.

De van onkuisheid verdachte Vestalinnen Aemilia en Tuccia konden hun onschuld naar men beweerd bewijzen doordat ze water met een zeef uit de Tiber schepten en naar de stad droegen, zonder daarbij een druppel te morsen.

In het bijzonder in de 19e eeuw fascineerde het lot van de Vestalinnen historieschilders en schrijvers.

In het volksgeloof werden er aan de Vestalinnen wonderdaden toegeschreven.

Nog minder is er over de kleding van de Vestalinnen bekend.

Toch zullen slechts weinige Vestalinnen deze optie hebben gebruikt.

Volgens Plutarchus brachten ze de eerste tien jaar van hun diensttijd door als leerlinge, de volgende tien jaar verrichtten ze als priesteressen hun dienst en de laatste tien jaar fungeerden ze als leraressen voor de jonge Vestalinnen.

Weliswaar kregen de Vestalinnen in 370 n.Chr. nog een keizerlijke bevestiging van hun privileges, maar in de tweede helft van de 4e eeuw n.Chr. bestaat een tendens om hen op te heffen.

IV 16. en dit werd mogelijk zelfs gezien als eerder een eer voor de Vestalinnen dan voor Livia.