Viaductstation

Het viaductstation werd geopend op 11 maart 1902 aan de eerste Berlijnse metrolijn, het zogenaamde stamtracé.

Het is het laatste viaductstation van de lijn, die vanaf de Nollendorfplatz zijn weg in westelijke richting in een tunnel vervolgt.

De Tweede Wereldoorlog bracht met name het viaductstation ernstige schade toe.

Evenals het oude station, dat afgebroken werd, bestaat het huidige viaductstation uit een constructie van glas en staal.

Het station bestaat uit twee gedeelten: een viaductstation voor de U2 en een twee etages tellend ondergronds station voor de overige lijnen.

Het wordt een viaductstation dat geïntegreerd is in de bebouwing van het nieuwe centrum.

In de Tweede Wereldoorlog raakte het viaductstation zwaar beschadigd, waarna het opnieuw - met ongewijzigd ontwerp - herbouwd moest worden.

In het midden van de jaren 1930 werd het viaductstation zodanig aangepast dat de perrons in breedte bijna verdubbelde.

In het viaductstation Nollendorfplatz werd in 1975 in 16 oude metrowagons een vlooienmarkt ingericht.

Om overstappen op de U1 mogelijk te maken werd het ondergrondse stations van de U7 op de zuidoever door middel van een brug over het kanaal verbonden met het viaductstation aan de overzijde.

Zodat er 4 nieuwe stations in gebruik genomen werden:Flurstraße, Borgweg, Sierichstraße en File: Viaductstation Kellinghusenstraße:een van de eerste metrostations die in Hamburg gebouwd werden.

Aan de noordzijde van het kanaal bevindt zich een viaductstation, dat opende op 18 februari 1902 als onderdeel van de eerste metrolijn in de Duitse hoofdstad.

Het oorspronkelijke viaductstation uit 1902 kwam qua ontwerp grotendeels overeen met het oostelijker gelegen Görlitzer Bahnhof aan dezelfde lijn.

Het viaductstation kort na de opening Op 1 december 1910 werd de Schöneberger U-Bahn, de huidige U4, in gebruik genomen.

Voor overstappers werd het door middel van een voetgangerstunnel met het reeds bestaande viaductstation verbonden.