Vicekoning

Zelf zei hij er later over dat hij daarheen was gestuurd in opdracht van de Spaanse regering om er markies de Villena (1599-1653), de toenmalige vicekoning van Nieuw-Spanje, te bespioneren, aangezien deze verdacht werd van verraad.

Na de liberale staatgreep in Spanje in 1820 werd hij tot vicekoning van Nieuw-Spanje benoemd om de in ongenade geraakte Juan Ruiz de Apodaca te vervangen.

De archipel is genoemd naar Revilla Gigedo II, de 53e vicekoning van Nieuw-Spanje.

Deze hervormingen bereikten een hoogtepunt onder vicekoning Revilla Gigedo II (1789-1794).

In 1803 werd hij met steun van Manuel Godoy tot vicekoning aangewezen.

Keizerschap en bestuur De keizer nam in het Laat-Romeinse Rijk vanaf de tijd van Diocletianus een sacrale positie in, niet minder dan die van 'vicekoning van God op aarde' (meer daarover in het artikel " keizer ").

Pas nadat vicekoning Antonio de Mendoza versterkingen liet aanrukken slaagden de Spanjaarden erin de indianen weer te onderwerpen.

De vicekoning van Nieuw-Spanje José de Iturrigaray wilde hiervan gebruikmaken door een mate van zelfbestuur in zijn kolonie in te voeren.

Op 14 december 1530 benoemde keizer Karel V hem tot vicekoning van Napels tot aan zijn dood.

Tot ergernis van de onafhankelijkheidsstrijders wilde hij nog steeds niet openlijk de kant van hen kiezen, en hij publiceerde zelfs een gedicht ten gunste van de vicekoning, omdat hij verwachtte dat deze hem vrij zou laten, wat ook gebeurde.