Violoncelle

Een aantal componisten droegen hun werk speciaal aan haar op, onder deze stukken bevinden zich onder meer Äpparance pour violoncelle-solo van Ton de Leeuw en Peter-Jan Wagemans ’ Worauf hoffen.

In 1847 verbleef hij opnieuw te Parijs, waar Hector Berlioz hem aan het werk hoorde en hem in de krant Journal des débats vol bewondering "le Paganini du violoncelle" noemde.

Albert Roussel droeg zijn Concertino pour violoncelle et orchestre aan hem op.

Zo schreef Hubert Le Blanc ter verdediging van de viola da gamba het boek Défense de la basse de viole contre les entreprises du violon et les prétentions du violoncelle, dat in 1740 in Amsterdam werd gepubliceerd.