Vleetvisserij

De hier besproken beugvisserij stond naast de elders beschreven vleetvisserij op haring.

Nadat aan het eind van de jaren zestig van de 20e eeuw aan de vleetvisserij op haring een einde was gekomen, kwam eveneens een einde aan het boeten van de netten.

Een boetster was een vrouw die destijds de netten repareerde welke werden gebruikt voor de vleetvisserij op haring.

De omtoor zou qua plaats in de ranglijst van bemanningsleden kunnen worden vergeleken met een jongste zoals deze werd aangetroffen onder de vissers die de vleetvisserij beoefenden.

De symboliek van de benaming 'Het Úiterjoon' schuilt in de verwijzing naar de laatste in zee staande joon bij de vleetvisserij.

Met het verdwijnen van de beugvisserij en de vleetvisserij op haring verdween ook het gebruik van het joon.

Samen met het einde van de vleetvisserij kwam ook een einde aan het gebruik van de logger en de sloep als vissersvaartuig.

Wisselende aantallen In de vleetvisserij kende men op de schepen een bemanning van 14 koppen.

De benaming jongste was in gebruik bij de Nederlandse vleetvisserij om de rang van een desbetreffend bemanningslid op een vissers schip aan te geven.

De buis werd een belangrijk onderdeel van de visserijgeschiedenis, met name die schepen waarmee de vleetvisserij op haring werd uitgeoefend.