Vloeistoffase

Want door gebruik te maken van dampafzetting bleek het team toegang te krijgen tot een ander, tot voor kort onbekende vloeistoffase.

Het kost vreselijk veel energie om een gas weer te verdichten (comprimeren) tot vloeistoffase, en daarbij moet je dan ook ergens opslagcapaciteit hebben.

In de 'Wet van Van der Waals' berekende hij dat elke stof een kritische temperatuur heeft waarboven zelfs de extreemste druk niet leidt tot een overgang van gas- tot vloeistoffase.

Bij vastestofschuimen vindt de schuimvorming plaats in de vloeistoffase van de vaste stof.

De reactie gaat op bij hoge temperatuur, typisch tussen 180 en 220°C, in de vloeistoffase.

De verhouding tussen de hoeveelheid van een stof in de gasfase en de vloeistoffase is echter vooral een gevolg van de eigenschappen van de stof en het soort vloeistof dat als stationaire fase gebruikt wordt, alsook van de temperatuur.

Bij iedere temperatuur hoort daardoor een evenwichtsdruk tussen de gas- en de vloeistoffase.

Het verdampende oplosmiddel condenseert in een koeler weer tot zuiver oplosmiddel in de vloeistoffase, dat in een hoger gelegen poreus filterbakje terugloopt waarin zich de te extraheren vaste stof bevindt.

Met de bovenstaande definitie voor de paarpotentiaal in een hardebollengas kan men echter geen faseovergangen (naar de vloeistoffase ) modelleren.