Vlootverdrag

Toen Engeland in april 1688 een vlootverdrag sloot met Frankrijk, raakte Willem ervan overtuigd dat er een geheim bondgenootschap tegen de Republiek gevormd was en hij besloot tot een militaire interventie.

De moordenaar had het niet kunnen verkroppen dat de Japanse premier eerder dat jaar tijdens de Vlootconferentie in Londen geen gelijkwaardiger vlootverdrag met de Britten en Amerikanen had kunnen afsluiten.

Door het Duits-Britse vlootverdrag van juni 1935 was het het Duitse Rijk nu toegestaan, in strijd met de bepalingen van het Verdrag van Versailles, zijn vloot uit te bouwen totdat het 35 procent van de sterkte had van de Britse vloot.

Het Vlootverdrag van Washington, (getekend op 6 februari 1922), was er daar één van.

Eveneens in juni 1935 kwam het merkwaardige Brits-Duitse vlootverdrag tot stand, volgens welke het aan Duitsland weer werd toegestaan slagschepen en onderzeeboten te bouwen en de marine zelfs tot 35% van de sterkte van de Royal Navy uit te breiden.

Het Vlootverdrag van Washington, (getekend op 6 februari 1922 ), was er daar één van.

Tot 1912 bemoeide hij zich met het vlootverdrag door dit te verbinden met een neutraliteitsverdrag dat tussen Groot-Brittannië en Duitsland gesloten diende te worden.

Ze was het eerste Japanse vliegdekschip, dat niet meer onder de Beperking van het Washington Vlootverdrag viel.