Vrager in een zin

Het eID systeem werkt zo dat er vanuit de identificatie-agent enkel en alleen voor de identificatie-vrager relevante data naar vrager gaan; in dit geval, niets, behalve het feit dat er geïdentificeerd is.

Wanneer de vrager aangeeft waar het om gaat hoef je jezelf er niet in te verdiepen en maak je wellicht onverwacht kennis met een koffie variatie waar je erg van kunt genieten.

En aangezien je altijd wel een paar K extra nodig hebt voor de juiste opties ben ik benieuwd of de vrager er mee geholpen is.

Het dwingt te vrager voortdurend en lang te concentreren op wat er precies gezegd wordt, wat niet altijd even goed lukt, zeker als je al drie uur moet aanhoren.

De consument streeft naar nut maximalisatie (economisch gedrag van de consument) en zal natuurlijk kiezen voor de vrager naar vreemde valuta die het meest aanbiedt voor een dollar en Euro.

Ook dat is een teken van onbegrip naar de vrager.

Het was steeds de eigenaar, en niet de vrager, die moest beslissen of er sprake was van schade of overlast, en over de middelen om die te voorkomen.

Wanneer er een vraag (query) wordt doorgestuurd zullen de aangesloten computers controleren of ze dit nummer op hun lokale harde schijf hebben staan en is dit het geval, stuurt deze de bestandsnaam en het IP-adres naar de vrager.

Dat het dit al jaar en dag niet meer is, is niet de vrager (bevolking) te verwijten, maar de aanbieder (politiek).

Tja, de vrager is niet gek, de gever evt. wel.

Zorgaanbieder en -vrager doen als mondige partners aan ‘gezamenlijke besluitvorming’ over aard en omvang van zorg.

Doorgaans mag de vrager die dan in z'n mond nemen, maar dit reken ik ook goed.

De vrager moet motiveren waarom hij het nodig heeft, wat hij nodig heeft en dat het opgevraagde proportioneel is.

In dat geval moet een gemeente namelijk een dwangsom aan de vrager betalen.

De vrager hoeft dan niet zijn vraag te onderbouwen met bewijs.

Het parlement werd genegeerd op vrager erover.

De overheid (de UWV of een gemeente) beschikt als opdrachtgever over de poen: daarmee is er in feite maar één vrager.

Dit zijn de achterliggende vragen die aanbieder en vrager kunnen stellen als zij met elkaar in gesprek raken.

Door de nadruk bij de 'vrager' om hulp, was er nauwelijks aandacht voor de consequenties van de medische handeling: het kind, de veranderingen in het gezin en de plaats van de donor.

Plato maakte hem in zijn dialogen de grote voeder en vrager.