Vuurmonden

Dat stelde de behoefte naar ten minste 96 vuurmonden voor de oorlogsorganisatie en nog vier tot acht vuurmonden voor onderricht en reserve.

Daar bestelde Nederland 120 vuurmonden van een aangepast type van de Duitse standaardhouwitser van 10,5 cm.

Daarboven was genoeg ruimte voor vier vuurmonden.

De artillerie beschikte aan de Golan over een duizendtal vuurmonden, alle getrokken, en verder over achthonderd eenheden raketartillerie.

De Duitsers zetten deze vuurmonden in als 'Schwere 10,5 cm Kanone 335 (h)'.

De eerste vuurmonden werden gemaakt van smeedijzeren staven die met ijzeren hoepels bijeen werden gebonden, of werden in brons gegoten.

De tegenwoordig wat curieus lijkende namen voor deze vuurmonden hadden een goede aanleiding.

De vuurmonden waren niet zonder lange vuurpauze om te zetten, zelfs niet voor kleine kaarthoekverschuivingen.

Door het lichtere gewicht en de kleinere omvang zijn de terugslagloze vuurmonden veel mobieler dan traditionele kanonnen.

Een gedeelte van de vuurmonden is daarbij vermoedelijk direct afgeschreven.

En zonder die gegevens wenste men de schaarse vuurmonden en dito munitie niet in te zetten.

Er ontstond een artillerieduel met de Noordelijke vuurmonden.

Greens grotere strijdmacht had ook de beschikking over enkele vuurmonden.

Het Nederlandse leger had in mei 1940 de beschikking over 52 vuurmonden van het type 10-veld.

Hoewel RDM Technology de problemen heeft opgelost en de scheurtjes heeft gerepareerd, werden de vuurmonden niet meer gebruikt.

Over de bastions werden honderden vuurmonden verdeeld.

Tijdens het gevecht dat ontstond bediende de luitenant zelf een van de twee vuurmonden, samen met een soldaat.

Tussen 1978 en 1982 was hun vuurkracht verdriedubbeld van tachtig naar tweehonderdvijftig vuurmonden.

In de geschutpoorten geeuwen de vuurmonden van zwarte kanonnen.

Sinds september bouwt hij aan een carbidkanon met honderd vuurmonden.