Wagnerisme

Het pure Wagnerisme heeft hij achter zich gelaten, hij parodieert zijn eigen oriëntalisme van vroegere dagen, flirt met het impressionisme en wijst vooruit naar zijn volgelingen: Stravinski, Prokofiev, Sjostakovitsj.

Dit ‘Wagnerisme’ van iemand, die overigens soms zulke dingen zegt, is de moeite van het analyseeren waard; je zou over Nietzsche en Suarès een nog beter artikel kunnen schrijven dan over Nietzsche en Brann.