Wallers in een zin

Al werd de 2,2 km lange doortocht van het Bos van Wallers wel een aderlating voor Jumbo-Visma, want Dylan van Baarle viel zwaar en Christophe Laporte had na het Bos mechanisch defect.

Het Bos van Wallers demonstreerde nog maar eens wat voor hel het voor de wielrenners is.

Jumbo-Visma lijkt als grote winnaar uit het Bos van Wallers te komen, want het Nederlandse team heeft met Van Aert en Laporte zijn twee belangrijkste pionnen in de spits van de koers gekregen.

Nog voor het beruchte Bos van Wallers, een van de zwaarste kasseistroken op zo’n 100 kilometer voor de streep, zette Van Aert aan.

Nog voor het beruchte Bos van Wallers zette Van Aert aan.

Van Baarle, de winnaar van vorig jaar, viel ditmaal uit na een val in het Bos van Wallers.

Zo’n bos van Wallers, dat is van zo’n unheimische triestheid, dat is bijna poëzie als die karavaan er door heen dokkert.

En dus dokkerde de geel-zwarte armada donderdag zonder Van Aert over de kasseien tijdens de verkenning, zoals die van Het Bos van Wallers.

In het Bos van Wallers zelf verloren we Davide Ballerini die achteraan lek reed, waardoor Quick Step Alpha Vinyl de riante positie van de eerste vier koersuur zomaar uit handen moest geven.

Onmiddellijk na het Bos wisselde hij van fiets om op strook 18 van Wallers naar Hélesmes opnieuw aan te sluiten bij het vierde peloton.

Daarin liggen namelijk de nodige kasseistroken met aankomst vlakbij het beruchte Bos van Wallers-Arenberg dat een van de zwaarste stroken in Parijs-Roubaix is.

Enkele weken geleden leek het even alsof de wielrenners komend weekeinde vooral rekening zouden moeten houden met onkruid in het befaamde Bos van Wallers tijdens Parijs-Roubaix.

In het Bos van Wallers heb ik me een eerste keer laten zien en daarna is het eigenlijk nooit meer stilgevallen.

Een beeld van het peloton in het Bos van Wallers-Arenberg tijdens de editie van Parijs-Roubaix 2019.

Na 160 kilometer volgt dan de beruchte passage door het Bos van Wallers-Arenberg.

Op zijn eigen fiets het Bos van Wallers binnen, op de fiets van ploeggenoot Pascal Eenkhoorn kwam hij er weer uit.

We waren beiden de kopman vandaag, en we behoorden ook allebei tot de kopgroep na het Bos van Wallers.

Dokkerend over spekgladde kasseien richting Wallers of stof vretend op de Carrefour de l’Arbre, Paris-Roubaix kent vele gezichten, maar zelfs na meer dan 120 jaar spreekt l’Enfer du Nord nog steeds tot de verbeelding.

Nog vóór het Bos van Wallers had de helft van het peloton al eens door de pratsj gerold.

In aanloop naar het bos van Wallers, een strook van groenbemoste kinderkopjes waarbij de Vlaamse kasseien een keurig uitgelijnd metselwerk lijken, kwam hij alleen te zitten nadat zijn derailleur eraf werd gereden.