Walvisachtigen

Bultruggen zijn walvisachtigen die steeds vaker in het zuidelijke deel van de Noordzee worden gezien.

Walvisachtigen evolueerden ongeveer 50 miljoen jaar geleden uit kleine voorouders op het land en hadden in het prille begin een bescheiden omvang.

Gestrande reuzen, vissen en walvisachtigen, waren in die tijd groot nieuws; men kwam van heinde en verre om ze te bekijken.

Stichting SOS Dolfijn biedt hulp aan walvisachtigen in nood die op de Nederlandse kust terechtkomen of dreigen te stranden.

Alhoewel dolfijnen en walvisachtigen in het algemeen met de zee worden geassocieerd, leven de meeste soorten rivierdolfijnen in zoet water.

De walvisachtigen worden op hun beurt verdeeld in twee groepen.

In Dolfinarium Harderwijk staat het gebouw Fort Heerewich, waarin zich de stichting SOS Dolfijn bevindt, een speciaal opvangcentrum voor kleine walvisachtigen.

Net als alle andere walvisachtigen had Pakicetus een verdikt schedelbot dat bekend staat als de auditieve bulla, dat gespecialiseerd was voor horen onder water.

Ook walvisachtigen hebben zeven nekwervels, bij hen echter zijn die sterk 'ineengedrukt'.

Zo vertegenwoordigt Pakicetus een overgangstaxon tussen uitgestorven landzoogdieren en moderne walvisachtigen.

De bijna honderd walvisachtigen die in Rusland worden vastgehouden komen vrij.

De leeftijd en locatie van het skelet onderschrijven de hypothese dat vroege walvisachtigen zich vanaf de westkust van Afrika naar Zuid-Amerika begaven.

Nadat de walvisachtigen Zuid-Amerika bereikten, zouden ze naar het noorden zijn gemigreerd en uiteindelijk ook Noord-Amerika hebben weten te bereiken.

Paniek in walvisland: het ’protocol stranding levende grote walvisachtigen’ is onterecht in werking getreden omdat iemand een flauwe grap heeft gemaakt.

Vastgesteld is dat deze kleine walvisachtigen maar beperkt door de Oosterscheldekering zwemmen en dat de hoge sterfte sinds 2011, grotendeels door verhongering werd veroorzaakt.

De laatste jaren spoelen steeds vaker walvisachtigen en vogels aan op de Noordzeekusten, waaronder Nederland, die door plasticvervuiling aan hun einde zijn gekomen.

Een onderzoeksteam, dat haar bevindingen neerpende in het tijdschrift Nature Ecology and Evolution, linkt de complexiteit van sociale en culturele karakteristieken nu aan de grootte van de hersenen van de walvisachtigen.

Het dier gebruikt, net als de meeste andere walvisachtigen, ultrasoon geluid om onder water te navigeren, te communiceren en om prooien te vinden.

In 2011 werd een maximum aantal bruinvisssen geteld, namelijk 61. Bruinvissen zijn de kleinste soort walvisachtigen.

Daardoor ontstond vervolgens in de Amazone een kans voor familie van de hedendaagse rivierdolfijnen, die in de oceanen met uitsterven werden bedreigd door de opkomst van nieuwe walvisachtigen, zoals de moderne dolfijnen.