Walvisvaarders

Meeuwenpoep voor walvisvaarders Vlakbij het poolstation van de Rijksuniversiteit Groningen in Ny Ålesund bevindt zich een aantal graven van -naar wordt aangenomen- Nederlandse walvisvaarders.

Hun naam danken ze aan Engelse walvisvaarders die ze right whales noemden, omdat het hun favoriete prooidieren waren en ze veel olie en traan bevatten.

In de jaren 1880 meldden walvisvaarders reeds mogelijke kruisingen tussen gewone vinvis (Balaenoptera physalus)(Balaenoptera musculus).

Voor de rest moet Greenpeace de pijlen weer richten op de walvisvaart en Japanse walvisvaarders bekogelen met stenen i.p.v. stenen vol te plempen in de Noordzee.

De Engelse walvisvaarders John Balleny en Thomas Freeman kregen de eilandengroep voor het eerst in zicht.

De Noordelijke Marianen werden al vanaf 1798 bezocht door walvisvaarders.

Het eiland werd in 1851 'ontdekt' door Franse walvisvaarders en in 1852 beschreven door de bemanning van de Franse brik Caprice.

In eerste instantie hadden dus ook de walvisvaarders baat bij regulering door deze commissie.

In totaal hebben de Sea Shepherds de walvisvaarders vijf weken kunnen achtervolgen.

Om te voorkomen dat de walvisvaarders dit schip zouden kunnen bemachtigen, hebben Watson en Peter Woof de Sea Shepherd tot zinken gebracht.

Van de postbode hoort Wiske al snel dat het geen geheim meer is en Lambik leest dat in Japan al een nieuwe vloot walvisvaarders gereed staat.

Veel walvisvaarders uit dit dorp konden echter niet leven met de nieuwe omstandigheden (het dorp ligt op een veel ongunstiger plek dan bijvoorbeeld Staroje Tsjaplino wat betreft de aanwezigheid van walvissen) en stierven binnen vijf jaar na de stichting.

Ik las pas geleden dat de walvisvaarders die 200 jaar geleden in het Zuidpoolgebied zaten bij gebrek aan brandhout de in grote getale beschikbare pinguïns gebruikte als brandstof in de ovens om traan te stoken uit de vers gevangen walvissen.

Stevig schip om Japanse walvisvaarders mee te rammen.

Daar ging het de walvisvaarders om.

De voorman voerde het gezag over een aangewezen groep walvisvaarders.

De walvisvaarders zijn nooit bang geweest, zeggen ze over zichzelf.

Deze verhalen zijn gebundeld in het boek De traanjagers – Herinneringen van naoorlogse walvisvaarders (Amsterdam University Press).

Normaal gesproken zagen de walvisvaarders die meevoeren op het moederschip alleen dode walvissen.

Ook van de andere oud-walvisvaarders had ik al gehoord dat het met hun oud-collega Nutte niet zo goed ging.