Walvisvangst

De Walvisvangst week is een evenement dat mensen laat terug kijken naar de walvisvangst, dat vele jaren een van de meest belangrijke economische activiteit was op de Azoren.

Het was overduidelijk dat Japan onder het voorwendsel van wetenschappelijk onderzoek aan commerciële walvisvangst doet.

In 1982 legde de Internationale Walvisvaart Commissie de walvisvangst aan banden.

Levertraan mag ook niet meer, vanwege de walvisvangst.

Door te stemmen voor de walvisvangst steunt Suriname hiermee Japan.

Vergelijking walvisvangst met mensen omleggen is volledig misplaatst.

Zo is het ons bijvoorbeeld gelukt om de walvisvangst terug te dringen, zeerechten op te stellen, vervuiling door schepen te voorkomen en de industriële visserij te beperken.

Het schip Karluk was een 29 jaar oude vissersboot, aangepast voor de walvisvangst.

In april 1613 werd Van Muyden belast met het admiraalschap over twee schepen die ter walvisvangst uitvoeren.

In de jaren '50 was de walvisvangst, in de wateren rond Antarctica, op zijn hoogtepunt, maar deze liep daarna sterk terug omdat de walvissen vrijwel uitgeroeid waren.

Via de ‘wetenschappelijke walvisvangst’ kwam de voorbije jaren slechts 5.000 ton per jaar op de markt.

Het Internationaal Gerechtshof in Den Haag bestempelde in 2014 de Japanse walvisvangst nog als illegaal.

Dat is net zoiets als zeggen dat de walvisvangst goed is voor wetenschappelijk onderzoek.

De Sea Shepherd probeert een Japans schip te hinderen bij haar walvisvangst.

Ik ben zwaar tegen de walvisvangst nu.

Maar de organisaties die opkomen voor de bescherming van de dieren en verschillende andere landen zijn van oordeel dat Japan oneerlijk gebruik maakt van een uitzondering in het moratorium op de walvisvangst uit 1986.

Sea Shepherd, een organisatie die strijdt tegen illegale walvisvangst, ziet af van zijn jaarlijkse actie in de Zuidelijke Oceaan.

Tokio zegt dat de walvisvangst bedoeld is voor 'wetenschappelijke doeleinden'.

De activisten dwongen de Japanse vloot om met amper de helft van de geplande walvisvangst terug naar huis te keren.

Rond 1700 vertrokken jaarlijks zo’n tweehonderd schepen vanuit Nederland naar Spitsbergen voor de walvisvangst.