Wantrouw

Mijn goede raad: wantrouw foto's, wantrouw het geschreven woord, wantrouw filmpjes, wantrouw je medemens.

Ik wantrouw staat en overheid, ik wantrouw politici, ik wantrouw – tegenwoordig – ideologieën; ik hou wel van de chaos, ik hou van het individu.

Blijf uit de buurt van Decius, wantrouw Casca.

De wantrouw vind ik altijd als een trouwe hond; maakt niet uit wat je hem toe werpt, het hapt altijd.

Dus: primair: wantrouw je bestuurder, voor je het weet.

En dan wantrouw ik bij de meesten de antwoorden die ze geven, met name bij degenen die de mond vol hebben over islamofobie, de dames die ik maar even activistische kopvodden noem.

Ik wantrouw de overheid.

Ik wantrouw deze zogenoemde weglopende vriend!

Ik wantrouw het succes.

Mannen met sjaaltjes wantrouw ik sowieso altijd en tot nu toe heeft geen enkele sjaaldrager me van het tegendeel kunnen overtuigen.

Overigens wantrouw ik het CDA nog meer dan VVD.

En is het wellicht tijd om te praten over wáárom de mensen complete wantrouw hebben jegens de EU en de leiders die pretenderen te 'deugen' en daarom kiezen voor partijen die dus op andere manieren denken over dit conflict?

Het is wel duidelijk dat die Russen verschrikkelijk bezig zijn maar toch wantrouw ik per definitie iedere vorm van informatie afkomstig uit een oorlogsgebied.

Iedereen die de EU een warm hart toedraagt, na alle fouten, misstanden, ja, die mensen wantrouw ik.

Ik wantrouw de openbare omroep niet helemaal, want ik kijk wel naar documentaires op VRT MAX.

Ik wantrouw onze politici zo erg dat ik overal eerst wat achter zoek.

Maar goed, ik wantrouw alle filmpjes, dus deze ook.

Net toen ik vorige week hier had opgeschreven dat ik mensen wantrouw die te hard ‘feit’ roepen om een punt te maken, begon minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap Robbert Dijkgraaf (D66) ermee.

Wantrouw diegenen die ons vrede beloven ten koste van onze vrijheid.

Wantrouw mensen die niet lachen of grappen maken.