Waterdeeltjes

Door de viscositeit blijven waterdeeltjes aan de huid 'plakken'; de waterdeeltjes nemen dezelfde snelheid aan als de huid.

Hagelstenen kunnen in de zomer tot 3 centimeter groot worden als ze in aanraking komen met andere bevroren waterdeeltjes in de lucht.

Meestal wordt hiervoor zilverjodide gebruikt: dat lijkt qua kristalstructuur op water, zodat de waterdeeltjes er gemakkelijk aan vast plakken.

Voor elke graad dat het warmer wordt op aarde, houdt de lucht zeven procent meer waterdeeltjes vast.

Evaporatie treedt op omdat in het bovenste waterlaagje waterdeeltjes zijn met een energie die groot genoeg is om uit de vloeibare toestand te kunnen ontsnappen.

Maar we hebben geluk: in 2005 ontdekte Cassini enorme geisers op Enceladus die waterdeeltjes – hoogstwaarschijnlijk afkomstig uit die oceaan – door scheuren in het dikke pak ijs, de lucht in slingert.

Dit noem je diffusie en komt doordat alle waterdeeltjes heen en weer bewegen.

Er is ook en theorie dat geesten materie, zoals waterdeeltjes en stof in de lucht gebruiken om zich aan vast te klampen en zich zo te manifesteren.

Het inademen van legionellabacteriën, die als kleine waterdeeltjes in de lucht zweven, kan een infectie van de longen veroorzaken.

De waterdeeltjes verkrijgen hierdoor een enorme energie, en zeer kleine aërosol-deeltjes worden de lucht in geslingerd.

Het is de invallende zonnestraling die de waterdeeltjes een voldoend hoge energie geeft om te kunnen verdampen.

Indien natte stoom verhit wordt, dan zullen allereerst deze waterdeeltjes verdampen.

Onder de top van de golf hebben de waterdeeltjes hun grootste voorwaartse snelheid, in de richting waarin de golf zich beweegt.