Watermoleculen

In een vloeistof – waar watermoleculen allemaal door andere watermoleculen omringd worden – zijn deze krachten tussen de moleculen in alle richtingen even groot.

De watermoleculen ‘springen’ dan naar een nabijgelegen locatie die zodanig koud is dat de watermoleculen zich weer aan oppervlaktemateriaal kunnen binden óf ze gaan op in de dunne atmosfeer van de maan.

Anders gezegd de aantrekkingskracht van de watermoleculen met het belag van de ski's, terwijl tegelijkertijd de watermoleculen onderling ook een hele sterke aantrekkingskracht hebben (cohesie).

Het gevormde water bestaat zoals al het water uit zeer kleine watermoleculen en deze mengen zich met de watermoleculen die er al in overvloed in het bloed zijn.

In het eerste geval worden watermoleculen opgenomen in de kristalstructuur van de vaste stof, in het tweede geval omhullen de watermoleculen de deeltjes van de vaste stof, waardoor deze zich van elkaar kunnen scheiden: de stof lost dan op in water.

Naast de complex gebonden watermoleculen houden ze ook nog een aantal watermoleculen "vast" in een tweede laag.

De ISRO lanceerde de eerste Chandrayaan-maanmissie in 2008 en vond toen bewijs van watermoleculen op de maan.

De zoutmoleculen zijn geel en groen, de watermoleculen rood en roze.

Die watermoleculen kunnen dus deel gaan uitmaken van de planeten die daar ontstaan.

Het elektromagnetische veld zorgt dat de watermoleculen met een positieve lading de ene kant op gaan en de negatieve deeltjes de andere kant op.

In koud water zitten watermoleculen dichter op elkaar, wat het water zwaarder maakt.

Na het verbrandingsproces van twee waterstofmoleculen en een zuurstof molecuul, blijven louter twee watermoleculen over.

Tot nog toe was het enige bekende hydraat voor natriumchloride een eenvoudige structuur met één zoutmolecuul voor elke twee watermoleculen.

Watermoleculen zouden dan uiteenvallen in afzonderlijke waterstof- en zuurstofatomen.

Als die wolken er werkelijk te vinden zijn, worden ze – net als watermoleculen – door krachtige winden naar de dagzijde getransporteerd.

Of de watermoleculen zijn afkomstig uit de ruimte en door ingeslagen planetoïden en kometen of neerdwarrelend ruimtestof op Mercurius afgezet.

Of de watermoleculen zijn ‘endogeen’ oftewel afkomstig uit het binnenste van Mercurius of op Mercurius zelf ontstaan.

Toch zijn de watermoleculen in de lucht daar niet bevroren.

De warmere lucht in de omgeving bevat meer watermoleculen, die mee bevriezen wanneer de vriezer eventjes opengaat.

In het geval van oxygene fotosynthese wordt licht gebruikt om watermoleculen te splitsen, zodat zuurstof, elektronen en protonen vrijkomen.