Watersalamanders

Andere inheemse watersalamanders zijn te onderscheiden door hun geringere lengte, gladdere huid en lichtere kleur.

De bandsalamander bereikt een totale lichaamslengte van ongeveer maximaal 15 centimeter, de salamander staat bekend als een van de kleurrijkste Europese watersalamanders.

In de paartijd ontwikkelen de mannetjes net als andere watersalamanders bolle, van stekels voorziene structuren aan de binnenzijde van de voorpoten.

In de poel huizen ook watersalamanders en heidekikkers.

Ze zijn van andere Europese watersalamanders te onderscheiden aan de bovenste staartzoom die reikt tot op de kop, de onderste staartzoom loopt tot de achterpoten.

Daarnaast zie je bij de landvorm van kleine watersalamanders aan de onderzijde ook meer zwarte vlekken.

In principe scheurt bij watersalamanders de huid bij de kop open en wordt die huid aan één stuk afgestroopt.

Vele tientallen kleine watersalamanders sneuvelen op het nieuwe betonnen fietspad door de Amelander duinen tussen Nes en Ballum.

In het water van de 75 cm diepe poel leven padden en watersalamanders, die door de vrijwilligers zijn geïntroduceerd.

De vrouwtjes van inheemse watersalamanders vouwen de eitjes één voor één tussen blaadjes van waterplanten.

Watervlooien worden door de meeste zoetwatervissen gegeten, en zijn voor zoetwaterdieren, ·zoals watersalamanders en kikkers bijvoedsel.

Er zijn mooie poeltjes gegraven waarin padden en watersalamanders in deze tijd voor nageslacht zorgen.

Onder de kleine watersalamanders is een witte (leucistische) salamander aangetroffen.

Lissotriton is een geslacht van watersalamanders.

Alpen-watersalamanders kunnen 10 centimeter groot worden.

Alle watersalamanders zijn in de landfase ook heel vaak onder stammen of houtstapels te vinden.

Geslachtsonderscheid Mannetjes en vrouwtjes kennen in vergelijking met andere watersalamanders geen sterke seksuele dimorfie en zijn moeilijk uit elkaar te houden.