Waterstofatomen

Omdat alle waterstofatomen tegelijkertijd zijn aangeslagen zal ook de uitgezonden straling van alle waterstofatomen tegelijk afkomstig zijn.

Een watermolecule bestaat uit twee waterstofatomen en één zuurstofatoom.

Een watermolecule bestaat uit één zuurstofatoom en twee waterstofatomen.

Elke watermolecule bestaat uit twee waterstofatomen, die gebonden zijn aan een zuurstofatoom.

Als je de diamanten waar het ijs tussen zit nog harder tegen elkaar aandrukt, krijg je ijs X. Bij deze vorm van ijs zitten de waterstofatomen precies tussen de zuurstofatomen in.

Maar als je niets dan puur water bevriest – oftewel moleculen die bestaan uit één zuurstofatoom en twee waterstofatomen – krijg je simpelweg ijs – toch?

Met een dikke vette laser op een paar waterstofatomen (deuterium en tritium) hameren.

Nu maken we nog kunstmest door waterstofatomen van aardgasmoleculen te trekken en die aan stikstof te binden.

De overgrote meerderheid van waterstofatomen heeft slechts één proton in de atoomkern, terwijl een luttele fractie ervan (ongeveer 0,02 procent) een proton en een neutron in de kern heeft en daardoor ook wat ‘zwaarder’ is.

Maar niet alle waterstofatomen zijn aan elkaar gelijk.

Er wordt elektriciteit door water gejaagd om de zuur- en waterstofatomen te scheiden.

Als het om verschillende waterstofatomen gaat, is het eerder regel dan uitzondering dat de koppelingen niet gelijk zullen zijn.

Als rechte haken worden weggelaten wordt het juiste aantal impliciete waterstofatomen verondersteld.

Bij de trans-verbinding in transvetzuren staan de waterstofatomen tegenover elkaar.

De prijs hiervoor is dat een aantal van de waterstofatomen in de ring komt te liggen.

Deze mogelijkheid ontstaat als een van de groene waterstofatomen het magneetveld groter maakt en één kleiner met als netto-effect: de standaardwaarde.

Er zijn dus drie verschillende veldsterkten voor de blauwe waterstofatomen.

Het oxidatiegetal voor C is dus -4 in dit geval (en +1 voor de vier waterstofatomen).

Het veld van het spectrum laat zien welke waterstofatomen met elkaar koppelen.

In het bovenste, open deel van de icosaëder, zijn naast het ene waterstofatoom per booratoom, nog vier waterstofatomen gebonden.