Wederdopers

De katholieken en wederdopers maakten een afspraak waarbij de wederdopers vrije aftocht zouden krijgen.

De wederdopers van Münster Jan van Leiden De wederdopers waren van mening dat alleen volwassenen gedoopt mochten worden.

De herverdeling was voor wederdopers een zaak die alleen hun eigen kring gold, niet de rest van de samenleving.

Die betoogde dat de wederdopers gehoorzaamheid aan de overheid verschuldigd waren inzake ‘alle tijdelijke kwesties en civiele regelingen’.

Eitelhans Langenmantel – Inderdaad stonden de wederdopers kritisch tegenover de manier waarop vooral rijken omgingen met particulier bezit.

Zo betaalden wederdopers gewoonlijk netjes belasting (zelfs de zogeheten tienden voor de Nederlandse staatskerk).

Simons nam tijdig afstand van de radicale wederdopers die in de dertiger jaren in Münster en Amsterdam opstanden ontketenden die keihard werden onderdrukt.

Amsterdam en de Wederdopers in de zestiende eeuw.

Bij de verkiezing van het stadsbestuur van 21 februari 1534 kregen de wederdopers de macht.

De aanhang van de wederdopers was vooral te vinden onder de boeren en lage burgerij.

In maart 1535 werd een poging gedaan om de commanderij aan te vallen door een legertje van 70 wederdopers onder leiding van Jacob Kremer.

Wederdopers wilden niet alleen de kerk hervormen maar op de wereld ook een duizendjarig rijk stichten vol geluk en zonder armoede.

Vroeger liepen de vrouwen vaak voorop bij deze of gene godsdienstwaanzinnige beweging, bijv. bij de Wederdopers, maar met die klimaatreligie is het precies zo.

De hoofdpersoon in het boek, Pieter de Lint, had doopsgezinde voorouders, dus ook de religieuze achtergrond van anabaptisten en wederdopers passeert de revue.

Van informatie over de wederdopers en hun theologische achtergrond tot de huisinrichting van de amish.

Na een intermezzo in Portugal sluit hij zich aan bij de Wederdopers van de boeteprediker Mathys, een melancholieke en van haat vervulde ijveraar, die een groot publiek in zijn ban heeft.

Op 11 februari 1535 gooide een aantal wederdopers hun kleren in de haard en staken het huis waarin zij waren in brand.

Omdat iedereen al als kind was gedoopt betekende het voorbehouden van de doop aan volwassenen dat men opnieuw gedoopt moest worden, daarom worden zij ook wel wederdopers genoemd.

De diepe kloof is een van de bezienswaardigheden langs de Chemin des Anabaptistes, de ”Wandelroute van de anabaptisten”, ofwel wederdopers, dan wel mennonieten.

Dit levert een toestroom op van wederdopers, piëtisten, separatisten en later ook de Herrnhutters.