Wehler

Hoe strijdbaar Wehler was, bewees hij vooral in de Historikerstreit van 1986.

Wehler veroordeelt op niet mis te verstane wijze de schrijver Ernst Jünger, die behoorde tot de «intellectuele doodgravers van de republiek», en de antisemitische jurist Carl Schmitt, die in de jaren dertig vehement Hitler verdedigde.

Wehler vindt van wel.

Met betrekking tot de Eerste Wereldoorlog concludeert Wehler dat de Duitse regering in 1914 geen andere weg zag dan “een wanhopige vlucht voorwaarts”, weg van de binnenlandse problematiek.

Wehler was al die tijd de leider van een CDU-regering.

Met deze opvatting zetten Wehler en de zijnen zich af tegen historici als Friedrich Meinecke die in 1946 het optreden van de nazi's beschouwde als een afwijking van de bestaande Duitse politiek en niet als de logische voortzetting daarvan.