Weishampel in een zin

Het holotype werd door Weishampel et al. Weishampel, D.B., Dodson, P., Osmólska, H. (2007).

Weishampel, Dodson en Osmólska-classificatie De tweede druk uit 2004 van het standaardwerk The Dinosauria geeft deze classificatie, voornamelijk van Weishampel, Dodson en Osmólska.

Daarbij zouden door een definitie als nodusklade soorten uit juist de tak die Weishampel wilde aanduiden, buiten de definitie kunnen vallen.

David Bruce Weishampel, een gezaghebbend kenner van deze groep.

David Weishampel beschreef in 1979 als eerste dat de prefrontalia ver naar achter staken maar onderschatte dat naar latere inzichten nog.

De verwantschappen van al deze vormen zijn echter omstreden; volgens andere onderzoekers gaat het hier om basale Cerapoda sensu Weishampel.

Een halve eeuw lag nu het onderzoek naar dit vraagstuk stil totdat de Amerikaanse paleontoloog David Bruce Weishampel in 1984 de situatie bij Trossingen trachtte te doorgronden.

In 2005 wees David Weishampel erop dat de vermeende extreme interne doorbloeding berustte op een misverstand; de normale luchtholten van het botweefsel waren aangezien voor aderkanalen.

In 2011 werd de soort benoemd en beschreven door Stanford, David Weishampel en Valerie DeLeon.

Plesiohadros djadokhtaensis benoemd en beschreven door Khishigjav Tsogbaatar, David Bruce Weishampel, David Christopher Evans en Mahito Watabe.

Weishampel kon in de dijbeenderen van Plateosaurus twee typen onderscheiden.

Weishampel zou volgens Sullivan daarbij de bouw van de kam niet helemaal correct hebben gereconstrueerd zodat het geluid ook niet met enige nauwkeurigheid benaderd zou zijn.

De soortaanduiding eert de paleontoloog David Weishampel, een gezaghebbend kenner van deze groep.

Een alternatieve studie van David Weishampel uit 2004 gaf echter toch Ankylosaurus en Euoplocephalus als zustertaxa.

In 2006 concludeerde David Weishampel dan ook dat Hadrosaurus een nomen dubium was.

Dit taxon werd gedefinieerd als de groep bestaande uit alle thescelosauriden die nauwer verwant zijn aan Orodromeus makelai Horner and Weishampel, 1988, dan aan Thescelosaurus neglectus Gilmore, 1913.

In 1988 werd dit door Horner en David Bruce Weishampel benoemd en beschreven als de typesoort Orodromeus makelai.

In 1995 benoemden Carpenter David William Dilkes en David Bruce Weishampel het geslacht Niobrarasaurus.

In 2003 benoemde en definieerde David Weishampel een klade Rhabdodontidae als de groep bestaande uit de laatste gemeenschappelijke voorouder van Zalmoxes robustus en Rhabdodon priscus; en al diens afstammelingen.

In 2006 concludeerden Albert Prieto-Márquez en David Weishampel dat Hadrosaurus helemaal geen bepaalbare unieke kenmerken had en dus een nomen dubium was, een twijfelachtige naam waaraan geen andere fossielen gerechtvaardigd kunnen worden toegewezen.