Wervels in een zin

De wervel is sterker verlengd dan de wervels 1-4, maar minder dan de wervels van deel 2. De facies articularis cranialis is verticaler in vergelijking met de vorige wervels.

Het aantal sacrale wervels bedraagt slechts acht doordat er een achterste sacrocaudale wervel niet ingevangen is, zodat het heiligbeen bestaat uit vier dorsosacrale wervels, drie echte sacrale wervels en een sacrocaudale wervel.

Het aantal van tien is opgebouwd uit drie sacrodorsale wervels ingevangen uit de rug, vier "echte" sacrale wervels met zowel zijuitsteeksels als ribben en drie sacrocaudale wervels ingevangen uit de staart.

Het heiligbeen bestaat uit twee dorsosacrale wervels die uit de rug zijn "ingevangen", vier "normale" sacrale wervels en drie caudosacrale wervels die van de staart afkomstig zijn.

De grootste wervels vallen uiteen in kleinere wervels, die vervolgens weer in nog kleinere wervels uiteenvallen.

Het totale aantal wervels in de wervelkolom werd zo gereduceerd van maximaal zeventig, bij Rhamphorhynchus, tot 33 à 34. De wervels buiten de staart variëren veel minder in aantal: van 25 tot 27. De wervels zijn procoel: hol van voren en bol van achteren.

Bewaard zijn gebleven: drie achterste ruggenwervels, twee sacrale wervels, zeven wervels uit de basis, met midden en het achterstuk van de staart, een chevron, een rechterdarmbeen en de rechterachterpoot.

Bij de wervels van de middelste nek tot aan minstens de voorste rug zijn de doornuitsteeksels bovenaan overdwars verbreed door verruwingen die dienden als aanhechting voor de pezen die tussen de wervels liepen.

De lange vorm van het lichaam wordt niet veroorzaakt door een groter aantal wervels, waarvan er ongeveer veertig aanwezig zijn vóór het bekken, maar door een langwerpigheid van de individuele wervels, waarvan de hoogte ongeveer 90% bedraagt van de lengte.

Het aantal wervels was ongeveer minder dan 90. De as en atlas van de wervels waren aan elkaar gesmolten en dienden als stabilisatie tijdens het zwemmen.

Het bestaat uit vijf sacrale wervels van het heiligbeen, een reeks van twaalf wervels van de voorste staart, beide darmbeenderen, een stuk rechterzitbeen, en delen van de achterpoten.

Het heiligbeen bestaat uit vier sacrale wervels waarbij de oorspronkelijke twee wervels vooraan een ruggenwervel en achteraan een staartwervel hebben "ingevangen".

De eerste vijf wervels van de staartbasis waren kort en beweeglijk; de volgende wervels waren met lange verstijvende werveluitsteeksels met elkaar verbonden.

Dit bestaat uit een gedeeltelijk skelet zonder schedel en omvat vier prescrale wervels, twee sacrale wervels, vierenveertig staartwervels, delen van de schoudergordel en het bekken, en elementen van de voorste en achterste ledematen.

Dit proces heet het cascadeproces, waarbij de bewegingsenergie van de grote wervels naar de kleine wervels wordt overgedragen.

Er is geen aantoonbaar verband tussen de tanden van P. valdensis en de wervels, tussen de wervels onderling of tussen deze resten en het Amerikaanse materiaal.

In het sacrum, de vergroeiing van de sacrale wervels, hebben wervels zeven en acht de langste sacrale ribben, wat het bekken in bovenaanzicht een ovalen vorm geeft.

Ook van de ruggengraat verkleint het aantal wervels zodat bij afgeleide vormen ongeveer veertig tot vijftig presacrale wervels voorkomen.

Skelet Prescrale wervels van hals en rug Van het skelet zijn alleen wervels bekend.

Tussen de bewaarde zeven voorste staartwervels en een reeks van achttien achterste staartwervels bevindt zich een hiaat waarin de twee losse wervels passen maar dat nog ongeveer een half dozijn wervels groter is.