Werveluitsteeksels in een zin

De voorste werveluitsteeksels, de prezygapofysen, zijn aan elkaar gegroeid en vormen een trog waar de vergroeide achterste werveluitsteeksels, de postapofysen, van de voorliggende wervel als een tongvormige structuur mee articuleren.

Bij opgravingen liggen de spinae over het algemeen in een bijna hekachtige rangschikking, wat doet vermoeden dat deze werveluitsteeksels tijdens het leven onderling waren verbonden door een stevige huid en zo een zeil op de rug vormden.

De basis bestaat uit kleine wervels om een zijwaartse beweging mogelijk te maken; de verdere staartwervels zijn verlengd en hebben sterk verlengde werveluitsteeksels om de staart te verstijven.

De halzen van de voorste werveluitsteeksels maken een hoek van circa 35° met de lengteas.

De staart is lang en verstijfd door werveluitsteeksels.

De voorste en achterste werveluitsteeksels liggen op ongeveer hetzelfde niveau.

De werveluitsteeksels konden wat langs elkaar heen schuiven en van de wervels afstaan om een zekere kromming mogelijk te maken; niet veel meer dan een millimeter dik konden ze ook zelf wat buigen.

Het fragment is erg afgesleten maar nog wel is zichtbaar dat er vooraan, net achter de voorste werveluitsteeksels, de preapozygofysen, zich een diepe uitholling in de basis van de wervelboog bevindt.

Hun doornuitsteeksels zijn matig lang; de achterste werveluitsteeksels hebben een onderliggend extra gewrichtsvlak, een duidelijk ontwikkelde hyposfeen.

Meer naar achteren toe worden de werveluitsteeksels smaller, gaan ze meer horizontaal staan in plaats van schuin omhoog en verdwijnen de verbreding aan het uiteinde en de ondersteunende richels aan de onderkant.

Nesodactylus heeft een lange staart, verstevigd door lange werveluitsteeksels, die Colbert aanzag voor verbeende pezen.

Veel soorten hebben slechts zeer kleine werveluitsteeksels, echte ribben ontbreken meestal.

Vroege crocodylomorfen zoals Saltoposuchus hebben zeer lange centra in hun wervels, korte werveluitsteeksels en middelgrote facetgewrichten.

Zij zijn beschadigd; de meeste werveluitsteeksels zijn afgebroken.

De positie van de stekels is niet geheel zeker aangezien ze bij de staartbasis gevonden zijn maar verstijvende verlengde werveluitsteeksels aan het uiteinde van de staart deden vermoeden dat de stekels daar hun plaats hadden.

Apatosaurus kon zijn nek niet erg ver omhoogbuigen en at of wat lagere begroeiing of, rustend op de achterpoten en staart, waarvan de zachtere weefsels onderaan door werveluitsteeksels beschermd waren, van de hoogst bereikbare takken uit de bomen.

Bewaard zijn gebleven: vier halswervels, twee sacrale wervels, veertien staartwervels, achtentwintig werveluitsteeksels (neurapofysen), vijf chevrons, talloze verbeende pezen, veertien ribben, een linkerdarmbeen en een linkerschaambeen.

De achterste staartwervels hebben zeer lange voorste en achterste werveluitsteeksels, een ankylosauride kenmerk.

De eerste vijf wervels van de staartbasis waren kort en beweeglijk; de volgende wervels waren met lange verstijvende werveluitsteeksels met elkaar verbonden.

De gewrichtsvlakken van de achterste werveluitsteeksels, de postzygoapofysen, zijn meer naar beneden gericht.