Westwerk in een zin

Bouwkundig onderzoek heeft aan het licht gebracht dat de bouw van het westwerk begon in het eerste kwart van de elfde eeuw.

De beide zijvleugels van het westwerk met de opvallend dikke muren zijn de restanten van de in 1219 en 1224 ingestorte torens.

De westgevel van het westwerk is door verticale lisenen in drie partijen verdeeld: een middenpartij, die een klein beetje naar voren springt, en twee zijpartijen.

Het atelier is mogelijk ook afgebeeld op kapiteel 26 in het westwerk van de Sint-Servaas.

Het restant van de toren (de "stomp") bepaalde jarenlang het aanzien van het westwerk.

In de romaanse bouwkunst wordt het oostkoor vanouds gezien als het sacerdotium, het priesterlijk domein, terwijl het westwerk het wereldlijk domein (regnum) vertegenwoordigt, waar de geestelijke en de wereldlijke machthebbers elkaar konden ontmoeten.

Inwendig bestaat het westwerk uit drie verdiepingen met daarboven de twee torens.

Ook werd in de kerk recht gesproken, in de bovenzaal van het westwerk en mogelijk ook aan de buitenzijde van het oostkoor.

Toch is de gelijkenis van het exterieur van het westwerk van de Bartolomeüskerk met dat van de Servaaskerk in Maastricht treffend.

Tussen de kruisgang en het westwerk bevindt zich een smalle gang die aan de zijde van het Sint Servaasklooster wordt afgesloten door een enigszins verscholen romaans portaal, het westportaal.

Waarschijnlijk had het westwerk oorspronkelijk geen middentoren.

Zowel wat (bouw)materiaal, afmetingen als vormen betreft wijkt het westwerk zeer af van de rest van de kerk.

De toren is ingebouwd, zodat sprake is van een gereduceerd westwerk, een van de unieke kenmerken van de Britsumer kerk.

Het westwerk van dit bouwwerk heeft net zoals vele andere Ottoonse kerken een duidelijk Karolingische (8e en 9e eeuw) oorsprong.

Onder abt Wibald van Stablo ( Stavelot ) (1146-1158) werd het westwerk in de huidige vorm uitgebouwd en verkreeg het klooster de rijksvrijheid, ook wel ‘’Reichsunmittalbarkeit’’ genoemd.

Begin 21e eeuw is het westwerk van de kerk gepleisterd en geschilderd, waardoor het contrast met het achttiende-eeuwse portaal minder groot lijkt.

De huidige opzet van het westwerk, waarvan delen verdwenen waren, dateert van de restauratie.

De laatste gedaante In haar laatste gedaante was de Salvatorkerk een grotendeels tufstenen kruisbasiliek met een diep koor, een transept een kort schip en een westwerk met twee torenspitsen.

De nieuwe Grameer werd ingewijd door bisschop Gijsen van Roermond en daarna in de zuidelijke toren van het westwerk getakeld.

Een aantal kerken in de noordelijke provincies Groningen en Friesland hebben een zogenaamd gereduceerd westwerk; hiermee wordt een ingebouwde westtoren met daarin een kapel bedoeld.