Whig in een zin

De term Whig-geschiedenis werd in 1931 geformuleerd door de Britse geschiedkundige Herbert Butterfield in een klein boekje dat van grote invloed werd: The Whig Interpretation of History.

De regering van Russell, een Whig-regering, was niet volgens de wensen van de koningin.

Een andere wet van de Whig-regering Grey was een hervorming van de kerk in Ierland.

Hij raakte betrokken bij een kring van studenten en faculteitsleden die revolutionaire ideeën hadden en werd lid van de American Whig Society.

In die periode voerden Walpole en de hertog van Townshend een groep voorstanders van de prins van Wales aan om oppositie te voeren tegen de Whig-ministers die voorstander waren van de koning, de graaf van Stanhope en de graaf van Sunderland.

Nadat Whig-leider John Russell niet slaagde om een regering te vormen, kreeg Stanley het voorstel om de leiding van de regering over te nemen.

Ook liet hij geen politieke oppositie toe en zijn True Whig Party was de enige toegelaten politieke partij.

Taylor was de laatste president die slaven hield terwijl hij in functie was, en de tweede en laatste Whig die een presidentsverkiezing won.

Het is whig history, geschiedenis geschreven door de overwinnaar.

Het was, alweer, een genot om de bitse opper-Whig kermend en krijsend de hoge noten te zien mismeesteren.

Dat was niet socialistisch maar conservatief Whig-beleid.

In die maand heeft zich een clubje gevormd dat de bijnaam «WHIG» heeft gekregen: de White House Iraq Group.

De invloedrijke Whig -politicus Robert Walpole vond dat de schurk van het stuk te veel op hem leek.

Het „klassieke voorbeeld“ van presentisme is volgens Fischer de zogenaamd „ Whig-geschiedenis ”, waarbij bepaalde achttiende en negentiende-eeuw Britse historici geschiedschrijving gebruikten om hun eigen politieke overtuigingen te staven.

In 1846 stelde hij zich niet opnieuw kandidaat voor het Congres, maar kandideerde zich tijdens Whig-conventie van Ohio voor het gouverneurschap.

In tegenstelling tot Tory wordt de term Whig niet langer gebruikt.

Karel ontsnapte bij alle zeeslagen van dat jaar rakelings aan de ondergang: leidende figuren binnen de Whig partij waren van plan geweest een zware nederlaag als voorwendsel te gebruiken om hem af te zetten.

Toen Raymond en niet Greeley gekozen werd als de Whig-candidaat in de verkiezing voor New Yorks luitenant-gouverneur, werd het bestuur van de partij - onder leiding van Greeley, Seward en Weed - ontbonden.

Walpole en zijn Whig Party waren dominant in de politiek van koning George I. De Tories zouden pas anderhalve eeuw later aan de macht komen.

Walpole werd net als zijn vader lid van de Whigs, de liberale stroming binnen de Whig Party.