Wijngaardslak

De eitjes van de wijngaardslak zijn wit van kleur en rond van vorm, ze worden beschermd door een dunne kalkschaal.

De gebandeerde wijngaardslak is met de huidige wetenschap niet geschikt voor professionele kweek.

De wijngaardslak heeft vele vijanden en van alle eitjes die een vrouwtje produceert zal maar een klein deel uiteindelijk een volwassen slak worden.

De wijngaardslak komt in delen van het verspreidingsgebied niet meer zo algemeen voor als vroeger en is in andere delen bedreigd als gevolg van het rapen van exemplaren voor de handel.

De wijngaardslak komt oorspronkelijk voor in zuidelijk en centraal Europa maar is door menselijk handelen over verschillende werelddelen verspreid.

Het tweede paar tasters wordt bij de wijngaardslak ongeveer 5 millimeter lang.

Het vlees wordt echter minder gewaardeerd dan dat van de wijngaardslak, omdat het taaier en donker gekleurd is.

In de laatste drie eeuwen werden landgoederen vaak met exotische planten en bomen beplant en waarschijnlijk werd met deze planten ook de wijngaardslak onopzettelijk geïntroduceerd.

Paring van de wijngaardslak, bij het linkerexemplaar is de penis te zien (bij de kop)De voortplanting vindt plaats in de lente, als de slakken enige tijd uit hun winterslaap zijn ontwaakt.

Dat in tegenstelling tot de wijngaardslak, die ondanks dat het een exoot is, zelfs op de rode lijst staat.

De wijngaardslak (Helix pomatia) is een grote huisjesslak die behoort tot de familie van de Helicidae, of tuinslakken.

Hoewel de wijngaardslak officieel op de Nederlandse rode lijst staat vermeld, worden er toch escargots in de winkel te koop aangeboden.

Bedreiging en bescherming De wijngaardslak komt in delen van het verspreidingsgebied niet meer zo algemeen voor als vroeger en is in andere delen bedreigd als gevolg van het rapen van exemplaren voor de handel.

Bij de wijngaardslak is deze kalk-achtige structuur langwerpig van vorm en heeft vier opstaande randen.

De draaiing ( torsie ) van de schelp zoals bij de wijngaardslak is later in de evolutie bij sommige soorten weer verloren gegaan, zoals bijvoorbeeld bij de schaalhorens.

De meeste landslakken die in westelijk Europa voorkomen leven slechts enkele jaren, bij de wijngaardslak duurt het echter minstens twee tot vier jaar voordat de jongen volwassen zijn, de levensduur in het wild is ongeveer 5 jaar.

De soort Helix lucorum wordt in andere talen wel 'gestreepte wijngaardslak' genoemd en is duidelijk te onderscheiden aan de lichtere strepen die de windingen volgen.

De wijngaardslak is net als alle slakken voornamelijk afhankelijk van chemische receptie, ofwel het waarnemen van geurdeeltjes.

Omdat de wijngaardslak ook in streken leeft waar het aanhoudend warm en droog kan zijn, wordt soms ook een 'zomerslaap' of aestivatie gehouden.

Ook moet de wijngaardslak over een kalkrijke omgeving beschikken om het huisje volledig te kunnen ontwikkelen.