Witheid

Zichtbaar maken van witheid is ongemakkelijk: witheid blijkt een constructie, die privileges oplevert.

Juist omdat we witheid los van raciale kenmerken zien, als ‘neutraal’ of ‘normaal’, zijn de media op zoek naar exotische plaatjes van witheid.

De witheid is bijna ondraaglijk.

Een 'witte' die zijn eigen witheid tot probleem maakt, zoals Robin DiAngelo dat zo fijntjes vorm heeft gegeven, is meta-kolonialisme, maar het mag niet als zodanig ontmaskerd worden.

Probeert Nori Spauwen hier nu haar ernstige vorm van witheid weg te wassen met een paar tweets?

De discussie over de witheid van de klimaatbeweging is vergelijkbaar met hoe het feminisme zich ontwikkelt, merkt de interviewer op.

Ik ben zeg maar de witheid zelve.

Ook Vandermeulen ziet in sleutelfiguren – of influencers – binnen gemeenschappen een manier om de witheid van klinische studies weg te poetsen.

Dyab Abou Jahjah: ‘De woke activisten zien witheid als de bron van alle kwaad.

Het waanzinsgospel dat deze cult predikt draait nu eenmaal om een zelfverzonnen definitie van racisme waarin alle blanken (ook de kinderen) en het 'wereldwijde systeem van witheid' het grote kwaad vormen(*).

Hugo is zich, als bisexuele hypergepriviligeerde witte non-menstruator, overduidelijk volledig bewust van xer's door witheid veroorzaakte racisme.

Ik een zweep, om mezelf te geselen voor mijn zondige witheid.

Uiteindelijk is er een idee van een authentieke rock-identiteit ontstaan, waar mannelijkheid en witheid onderdeel van zijn.

Om de witheid te bepalen zijn er verschillende formules ontwikkeld.

Volgens de Amerikaanse socioloog George Lipsitz is 'witheid' historisch vooral behandeld als een object met intrinsieke waarden, dat bepaalde mensen bezitten.

Ze hebben een speciaal gen dat voor deze witheid codeert.

Alleen, als wit privilege ‘alles wat we weten’ bedekt (Eddo-Lodge) en wit racisme een ‘uitgezaaide kanker’ is (Kendi), wordt de scheiding tussen ‘witheid’ als ideologie en witte mensen in hoge mate kunstmatig.

Andere opleidingen zoals sociologie, antropologie en geschiedenis worden minder gekozen en ervaren dus meer ‘witheid’.

Maar ze verliest zich niet in de triomfantelijke quasi-metafysica over ‘witheid’ die het antiracisme-discours al snel beheerst.

Voor een meer feitelijke analyse van racistische structuren lijkt empirisch onderzoek vruchtbaarder dan een globale aanklacht tegen ‘witheid’.