Woordeinde

Elke taal heeft zijn eigen ritme, of klemtoonpatroon: zo ligt de klemtoon in Nederlandse woorden meestal op het woordbegin, maar in het Turks ligt dat juist op het woordeinde.

Afhankelijk of de s op het einde of in het midden van het woord staat, wordt een ander teken gebruikt: een zogenaamde Rund-s of Schluß-s voor het woordeinde en de Lang-s in het midden.

Zo verdween de voor de spelling- De Vries en Te Winkel karakteristieke -sch aan het woordeinde, omdat er anders een in het Limburgs onjuiste uitspraak zou worden gesuggereerd.

De tonen zijn dan niet ontstaan door terugtrekking, maar hebben juist geleid tot een accentverschuiving richting het woordeinde, in omgekeerde richting dus.