Yorkisten

De bevelhebber van de Lancastriaanse rechterflank, Lord Grey of Ruthin, liet de Yorkisten passeren en daardoor lag de route naar het Lancastriaanse kamp open.

De Yorkisten hadden de wind in de rug, waardoor de sneeuw in de ogen van de Lancastrianen blies en het bereik van de boogschutters enorm werd beperkt.

Dan wordt hij aangehouden door de Yorkisten.

De bewegingsvrijheid in de krappe fortificaties was te beperkt en de Lancastrianen waren geen partij voor de Yorkisten, die van achteren de hele linie oprolden.

De Yorkisten marsten in colonne richting de Lancastriaanse linie, waarbij ze werden gehinderd door regenval die in hun gezichten blies.

Het Lancastriaanse leger was opgesteld op het plateau, waarmee het een tactisch voordeel verkreeg, omdat de Yorkisten heuvelop moesten vechten.

Maar vroeg in de middag bereikte de hertog van Norfolk het slagveld en verlengde de rechterflank van de Yorkisten, waardoor de Lancastrianen geflankeerd konden worden.

Op het Engelse vasteland maakte men snel gebruik van de vlucht van de Yorkisten.

De boogschutters van de Yorkisten schoten salvo's af op de verzamelde Lancastrianen alvorens buiten bereik van de Lancastriaanse boogschutters terug te trekken.

De volgende dag rukten de Yorkisten onder leiding van Eduard weer op naar de vernielde brug bij Ferrybridge.

Dit is waarschijnlijk de reden waarom de Yorkisten een zon als hun symbool hebben gekozen.

Toen Salisbury op weg ging naar Shropshire gaf koningin Margaretha baron Audley de opdracht de Yorkisten te onderscheppen.