Zeegras

Maar dan moet dat zeegras wel beter beschermd worden, want op dit moment is er een grote kans dat zeegras verloren gaat.

Om er zeker van te zijn dat hun methode in een accurate inschatting van de leeftijd van het zeegras resulteert, testten de onderzoekers deze eerst op zeegras waarvan ze de leeftijd wisten.

Platen bij Griend en Skylge zijn geschikt voor zeegras Terschelling - De Wadplaten bij Griend en ten zuiden van Terschelling zijn geschikte locaties voor het herstel van droogvallend zeegras.

Transplantatie van in laboratoria gekweekt zeegras naar de zeebodem zou volgens hoofdonderzoeker Peter Macreadie de beste oplossing zijn, aangezien zeegras in de natuur zeer langzaam groeit.

In de Nederlandse zoute wateren komen twee soorten voor: groot zeegras (Zostera marina) en klein zeegras (Zostera noltii).

En dat zeegras eten ze dus duizenden jaren lang op een heel specifieke plek: langs de kust van Egypte en West Libië.

Je komt zo toch dichter bij een meer definitieve conclusie over de toekomst van dit soort zeegras in de Waddenzee.

Met het herplanten van zeegras is nog niet begonnen hier in de Sado.

Terwijl ze voor haar PhD onderzoek deed naar een populatie rivierdolfijnen in de Sado, werd het haar duidelijk dat deze vooral last hadden van het verminderen van de visstand - een direct gevolg van minder zeegras.

Toch kan de aanwezigheid van cirkelpatronen ook juist de redding vormen van zeegras, schrijven de biologen.

De onderzoekers, onder wie dr. Richard Unsworth en dr. Leanne Cullen-Unsworth leggen uit dat zeegras gebruikt kan worden als een natuurlijke oplossing voor klimaatverandering en voor het herstel van biodiversiteit.

Eén keer heeft ze het geprobeerd: zeegras eten.

En dat zeegras is niet alleen belangrijk voor CO2-opslag, maar dus ook voor het behoud van de kustlijn, die ons moet beschermen tegen de almaar stijgende zeespiegel.

Het betekent dat het zeegras – bekend onder de wetenschappelijke naam – zich uitgestrekt over een gebied van maar liefst 180 kilometer.

Het betreft zeegras uit Denemarken, waar nu mee wordt geëxperimenteerd in een kas en klimaatkamers.

Het gaat om een veld zeegras van zo'n 200 vierkante kilometer in Shark Bay, een baai op de meest westelijke punt van Australië.

Onderzoekers van de Britse schrijven nu in een nieuwe studie dat de waarde van zeegras nog verder gaat dan de opslag van CO2.

Volgens de onderzoekers is het zeegras een samensmelting van twee verschillende oudersoorten.

Voor deze studie namen de onderzoekers monsters van zanderige sedimenten met en zonder zeegras en plaatsten die in een grote tank waarin golven konden worden nagebootst.

Zeegras, het groeit overal, maar we hebben het er weinig over, terwijl het toch zo’n nuttig plantje is.