Zeemanspot in een zin

Een aantal oud bemanningsleden van de Zeemanspot, waaronder Jan Keijzer, Cor Noorthoek en Krijn Sperling, mochten zelf met de Zeemanspot varen.

Met zijn ‘zeemanspot’ zamelde hij in de oorlogsjaren geld in voor zeelieden.

De gebroeders Van Hall en Filippo zagen hun kans schoon om instellingen en individuen te helpen met het omwisselen van hun ongeldige bankbiljetten en voorzagen op die manier de Zeemanspot van extra inkomsten.

Filippo wilde gericht blijven op de originele doelgroep van de Zeemanspot terwijl anderen de mogelijkheid wilden benutten om op een veel grotere schaal de illegaliteit en het verzet te ondersteunen.

Dat liet de zeevaartgemeenschap niet op zich zitten en zo werd het illegale steunfonds De Zeemanspot opgericht, later gevolgd door de Landrottenpot voor zeelui die ondergedoken waren.

De Javazee, een boot van het type van De Zeemanspot, is een sterke oerdegelijke boot, maar kan niet die snelheid ontwikkelen, die de moderne reddingboten in zich hebben.

Beinema werd naast zijn werk voor de zeemanspot in 1943 ook districtsleider van de Landelijke Organisatie voor hulp aan onderduikers afdeling Dordrecht.

De Zeemanspot heeft bijgedragen aan de vorming van het Nationaal Steun Fonds dat onder leiding stond van Iman Jacob van den Bosch en Walraven van Hall Het Nationaal Steunfonds en de financiering van het verzet 1941-1945.

Dit fonds was voortgesproten uit het Zeemanspot (officieel: het Fonds voor Zeevarenden), welke financiële hulp verleende aan gezinnen van zeevarenden die vanwege de bezetting niet meer teruggekeerd waren naar hun gezinnen.

Door de groei van de nodige financiële hulp heeft de top van de Zeemanspot contact gezocht met Leeuwarder inspecteur der Invoerrechten en Accijnzen, Jan Evenhuis.

Een van de grotere organisaties die hieruit voortgekomen is, is de zogenaamde Zeemanspot onder leiding van Abraham Filippo, een gezagvoerder bij de Holland-Amerika Lijn (HAL).