Zeerechtverdrag

Daarvoor baseerde het hof zich op het Zeerechtverdrag van de Verenigde Naties uit 1982, waaronder ook China een handtekening zette.

Volgens het VN-zeerechtverdrag ligt de buitengrens van territoriale gebieden op 12 mijl (22 kilometer) van de kust.

Dit is afgelopen eeuw in een zeerechtverdrag van de VN uitgebreid naar maximaal 12 zeemijl of 22,2 kilometer.

Ten eerste het feit dat Turkije het Zeerechtverdrag van de VN nooit heeft geratificeerd, reden waarom het niet aan de bepalingen gebonden meent te zijn.

Die historische rechten hebben namelijk geen betekenis, omdat zij 'niet compatibel zijn met de exclusieve economische zones' die het Zeerechtverdrag aan landen toekent.

Het VN-zeerechtverdrag (UNCLOS) bepaalt namelijk dat enkel de vlaggenstaat zelf, in dit geval China, een onderzoek mag instellen naar incidenten.

Volgens artikel 192 van het Zeerechtverdrag zijn landen verplicht het „mariene milieu” te beschermen en te behouden, en dus de uitstoot van broeikasgassen zoveel mogelijk te voorkomen.

Gebruiken en voorschriften van de Verenigde Naties en het Internationaal Zeerechtverdrag, Itlos, zouden niet voldoende zijn gerespecteerd.

Als antwoord organiseerde de Verenigde Naties een aantal conferenties, resulterend in het VN-zeerechtverdrag in 1994 waarmee de grens van de territoriale wateren op 12 mijl (22 kilometer) gesteld werd.

De baas van het Japanse bedrijf dat de walvisjacht exploiteert, deed via de media een oproep aan de Australische regering om te voorkomen dat de Sea Shepherds het in zijn ogen geschonden VN-zeerechtverdrag nog een keer schenden.

De definitie uit artikel 19 van het VN-zeerechtverdrag over vrije doorvaart luidt: :De doorvaart is onschuldig zolang zij geen gevaar oplevert voor de vrede, de orde of de veiligheid van de kuststaat.

In 2011 werd de betwisting op basis van het VN-zeerechtverdrag ter arbitrage aan de Verenigde Naties voorgelegd.

Het VN-zeerechtverdrag Voluit: 'Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee'.