Zekeraar in een zin

De impact bij een val kan zó groot zijn dat de zekeraar uit evenwicht en zelfs omhoog getrokken wordt, daarom is in vele gevallen ook een zelfzekering nodig van de zekeraar.

Het zekeren rechtstreeks op het lichaam van de zekeraar via de gordel mag alleen gebruikt worden indien de zekeraar op de begane grond staat en bij het zekeren van een voorklimmer.

Reeds een klein stukje rots dat van een tiental meters hoogte iemand raakt kan ernstige gevolgen hebben voor zowel de zekeraar als de klimmer.

Hier vangt de zekeraar ze op.

Ook in deze zaak zou de zekeraar roekeloos hebben gehandeld.

De zekeraar heeft met zijn linkerhand ontspannen het touw boven het achtje vast (ongeveer 20cm).

Als je loslaat van de wand hang je gelijk in het touw en laat de zekeraar je weer veilig naar de grond zakken.

De verdachte was de zekeraar van het slachtoffer.

De zekeraar houdt het touw strak.

Er is dus geen zekeraar meer nodig!

Een deel van deze energie gaat naar de zekeringsketen, de rest wordt verdeeld tussen de zekeraar en de klimmer.

Een zekeraar daarentegen zal het touw via zijn zekerapparaat leiden en het zekerapparaat met een musketon aan zijn belaylus verankeren.

Als verankeringspunt kunnen geplaatste haken, een stevige rotsopening of rotspiek, een boom of het lichaam van de zekeraar gebruikt worden.

De klimmer kan, mits hij goed is ingebonden, het katrolpunt zekervast en de zekeraar oplettend is, nooit echt vallen want hij wordt van bovenaf gezekerd en hangt bij een val vrijwel direct strak in het touw.

De veiligheid tijdens het sportklimmen ligt echter nog steeds in handen van de klimmer en de zekeraar zelf, dus het bezitten van een KVB biedt geen waarborg hierop.

De zekeraar, die achterblijft, geeft touw uit en blokkeert het touw als de klimmer zou vallen.

Dit gebeurt in tweetallen: de zekeraar op de grond trekt het touw strak voor de klimmer.

Klimhandelingen (beveiliging) Met klimhandelingen bedoelen wij datgene dat door de klimmer en de zekeraar (beveiliger) moet en kan worden gedaan om het risico van onder meer vallen bij het klimmen op een aanvaardbaar niveau te brengen.