Zijgewricht

Bij basale theropoden is er een zijgewricht in de onderkaak die zo naar buiten kan klappen, wat een zagende beweging van de tanden mogelijk maakt en de breedte van de beet vergroot.

De verstarring van het zijgewricht van de onderkaak wijst op een dieet van dieren die in één keer doorgeslikt konden worden zoals kleine hagedissen, brughagedissen, zoogdiertjes, vissen en vogels.

Er is ook een apart klein coronoïde bot dat echter lager ligt dan het surangulare en vooraan een inkeping heeft voor de articulatie van de binnenzijde van de bovenste tak van het dentarium; dit maakt dus weer deel uit van het zijgewricht.

Het venster maakte deel uit van een zijgewricht.

Dat er een zijgewricht is, betekent al dat de onderkaak niet uit één enkel bot bestaat.

De normale zijopening in de onderkaak is erg klein en plat en zal niet hebben toegestaan dat de onderkaak in het midden sterk naar buiten klapte; een echt zijgewricht is dus afwezig.

De Theropoda hebben een zijgewricht in de onderkaak tussen het dentarium enerzijds en de ossa angulare en surangulare anderzijds.

Gallimimus heeft geen beweeglijk zijgewricht in de zijkant van de onderkaak die dus niet zijwaarts kon verbreden zoals bij veel theropoden wel het geval is.

Ook het stijvere zijgewricht in de onderkaak is in deze denkwijze een aanwijzing voor een verminderd belang van een diepere beet.

Het is niet vergroeid en waarschijnlijk was er bij het levende dier een grote mate van beweeglijkheid mogelijk tussen beide elementen zodat een zijgewricht ontstond dat de onderkaak zijwaarts kon laten uitklappen.

Ook het zijgewricht van de onderkaken is door vergroeiingen verstard: zij konden dus niet zijwaarts uitklappen, zoals bij de meeste theropoden wél verondersteld wordt.