Zijige

De CU is een linkse, zijige religieuze partij die maar niet wil of kan begrijpen dat haar achterban als tweede op het to-do-lijstje staat van de islamitische machthebbers in een land.

Nikki Sterkenburg is gewoon een zijige muts.

Carnaval van ongemak bij Nieuwsuur (NPO), waar het gemeenplaatsen, clichés en zijige drek spettert over Menéér van Nieuwkerk (NPO) die bij DWDD (NPO) zijn redactie (NPO) tot slaaf maakte om zijn talkshowstadion te bouwen.

De Chef Staatsomroep, tevens de meest zijige ''-zegger van Nederland, vertrekt.

Niet dat ingehouden, zijige braaftoontje.

Alleen ze hadden vroeger heel veel naïeve meelopers uit het zijige, goedhartige deel van de bevolking.

Ah, weer zo'n zijige wegkijker met "gewoon".

Ik wacht eigenlijk op een GroenLinkser die 'too little too late' tweet, niet op dat zijige geneuzel van Klaver.

Van die zijige jaren 70-types die de maatschappij met links gif hebben verpest.

Denk "Teigen" met lange "ee" + de zijige zangklank en je bent er.

En als ik dan toch moet kiezen voor de vorm, dan liever een corporale bal met bravoure dan een zijige geitenwollensok (maar da's smaak).

Het fietsen van de zijderoute schijnt in trek te zijn onder een bepaald soort avontuurlijke (zijige?) westerlingen.

Historie is kut en fascistisch, een zijige HKU singer songwriter met mierzoete liedjes op een antiek spaanse flamenco gitaar is briljant.

Dat videolinkje, een meer zijige stem dan die vindt je niet, ik zou zeggen, dat hij zichzelf dan maar van kant maakt, die spreker.

Die zijige slijmbal van een Buma smeekte bijna of Rutte zijn uitspraak op persoonlijke titel wilde doen in plaats van als minister-president.

Het is een generatie van zijige types.

Maar hier in de EU heeft het zijige "nooit meer oorlog" en "iedereen is lief" post gevat.

De zijige buurman keert bij het luide geschrei terug, omvat zijn huilende kind vanaf zijn fiets, fluistert in zijn oor dat het terug moet gaan naar zijn harteloze moeder, dat hij hem op een dag voorgoed zal redden.

En twee gastheren die onmiskenbaar een eigen stijl hebben: de ritmisch sterke, soms bijna zijige zangraps van Ronnie Flex (1992, Rotterdam), de directheid van het Amsterdamse straatschoffie Lil’ Kleine (1994).

In de jaren tachtig probeerde hij de zwarte gemeenschap op te voeden met zijige irritante NCRV-praatjes.