Zijnerven

Aan de voet van de middennerf ontspringen onder een zeer scherpe hoek twee zijnerven, die halverwege het blad tot aan de bladrand doorlopen.

De zijnerven liggen in een hoek van 30° à 40° tot de middennerf.

Aan de onderkant is er beharing in de oksels van die zijnerven.

De binnenste zijnerven zijn, als ze aanwezig zijn, ver onder de top met de buitenste verbonden.

De opvallende nerven die zijdelings uit de hoofdnerf komen zijn de zijnerven (nervus lateralis).

De varens worden gekenmerkt door veerdelige bladen met duidelijke middennerf en zijnerven die in een rechte hoek aftakken, ronde tot ovale sporenhoopjes of sori bestaande uit radiaal geplaatste sporendoosjes en voorzien van een dekvliesje of indusium.

De bladrand is vlak en de zijnerven aan de onderzijde springen niet uit.

De haren staan allemaal één kant uit en de zijnerven aan de onderkant zijn duidelijk uitspringend.

De sporenhoopjes liggen zijdelings langs de vrije zijnerven; ze bezitten een aan de nerf vastzittend dekvliesje (indusium).

De tegenoverstaande bladeren hebben duidelijke zijnerven en zijn gaafrandig, leerachtig, ovaal, van boven donkergroen en kaal, van onderen bezet met een viltige beharing en 4-15 × 3-7 cm groot.

De zijnerven zijn naar buiten afgebogen, terwijl deze bij witte klaver recht zijn.

Het blad heeft een middennerf met vrijwel recht afstaande zijnerven, waartussen het blad is ingescheurd, waardoor het blad een veerachtig uiterlijk heeft.

Tussen de wijd afstaande zijnerven is het blad vaak veervormig ingescheurd.

Tussen mei en juni vreet de larve een gang in de middennerf, van waaruit een mijn tussen de zijnerven wordt aangelegd.