Zijoppervlak in een zin

De maxillaire tanden, in het bovenkaaksbeen, worden naar achteren toe kleiner; de tandrij daar is niet ingesprongen ten opzichte van het zijoppervlak.

De wervellichamen van de voorste middenstaart hebben een van voor naar achter langwerpige uitholling op de voorste bovenhoek van hun zijoppervlak.

Direct onder de wervelboog heeft het zijoppervlak een brede uitholling.

Een niet uniek maar opvallend kenmerk is dat het zijoppervlak van de snuitkam groeven en structuren toont die aderen bevat kunnen hebben, als voeding van een hoornschacht.

Het buitenste zijoppervlak van het bovenkaaksbeen heeft slechts kleine foramina en in klein getal.

Het onderste slaapvenster raakt een groot quadratojugale in het zijoppervlak waarvan zich een opening bevindt.

Het zijoppervlak van de maxilla wordt doorboord door een negental ten dele zeer grote aderkanalen.

Groot zijoppervlak voor de luifel, hip uiterlijk, herrkenbaar, genoeg akku’s om de hele dag elektrisch op te kunnen bakken.

Althans bij de jonge dieren is een bult op het buitenste zijoppervlak van het jukbeen afwezig.

De opening zelf ligt in een omringende verdieping of fossa van het zijoppervlak.

Het zijoppervlak van deze tak is ingesprongen als facet voor het contact met het dentarium.

In het voorste zijoppervlak, achter de parapofyse, bevindt zich in een ovalen groeve een pleurocoel, een opening waardoor een uitloper van de luchtzak van de nekbasis de wervel kan binnendringen.

Het achterdeel van de schedel is relatief lang zodat de oogkassen, die ook wat afgeplat zijn, niet zo'n extreem deel van het zijoppervlak uitmaken.

Sommige ruggenwervels hebben op het onderste oppervlak een uitholling in de lengterichting, andere een die dwars loopt en op het zijoppervlak van de wervel overgaat in een pleurocoel.