Zitbeenderen in een zin

Bewaard zijn gebleven: tweeënveertig wervels van de nek, rug en staart, ribben, een chevron, een stuk heiligbeen, stukken van beide darmbeenderen, een linkerschaambeen, beide zitbeenderen, een rechterdijbeen en vier staartstekels.

Bewaard zijn gebleven: wervelfragmenten van de rug of nek, een heiligbeen, twee staartwervels, een rechterschouderblad, delen van beide darmbeenderen en zitbeenderen, de bovenkant van een dijbeen en de bovenkant van een kuitbeen.

Bij Triadische soorten zijn de schaambeenderen en zitbeenderen vaak plaatvormig; bij latere soorten worden deze elementen langwerpig met een ingesnoerde schacht.

De afmetingen van de specimina variëren van ca. 10 mm (tanden, fragmenten) tot meer dan 1.300 mm (bv. dijbeenderen en zitbeenderen).

De beenderen van het bekken, de gepaarde darmbeenderen, schaambeenderen en zitbeenderen, zijn bij het holotype hecht vergroeid.

De schaambeenderen zijn massief gebouwd en lang, met de zitbeenderen vergroeid via ondiep golvende beenschorten.

De schachten van de schaambeenderen en zitbeenderen zijn opvallend ingesnoerd.

De zitbeenderen eindigen in een brede symfyse, samengroeiing, die ver naar achteren uitsteekt in een dunne punt met een holle bovenrand.

De zitbeenderen hebben lange takken richting de schaambeenderen; meer naar beneden heeft hun voorrand een hoekig uitsteeksel op een kwart van de lengte van de schacht.

Het bestaat uit twee achterste ruggenwervels, twee wervellichamen van ruggenwervels, vier sacrale wervels, een opperambeen, een schaambeen, de zitbeenderen, een scheenbeen en een middenvoet.

Het hiaat tussen de hoofdlichamen van de zitbeenderen is groot.

Het zitbeen eindigt in een "voet", rechts 124 millimeter breed; de symfyse van beide zitbeenderen is echter niet overdwars verbreed.

Hulke wees er in 1881 op dat hij verschillende elementen daarvan niet kon terugvinden, waaronder schaambeenderen en zitbeenderen, en betwistte de indeling van de wervelkolom.

Meer naar achteren loopt de endeldarm boven de schachten van de zitbeenderen naar beneden en maakt aan het uiteinde daarvan een bocht naar boven toe.

Ter ondersteuning van die beweging werden de schaambeenderen en zitbeenderen korter en dikker met richels voor de aanhechting van stevige spieren.

Tussen beide zitbeenderen bevindt zich normaal onderaan een "schort"; bij Juratyrant zijn de helften daarvan echter als het ware naar voren toe teruggevouwen op hun schachten zodat ze daar een bedekkend botlaagje op de binnenkanten vormen.

Het aantal staartwervels is onzeker en bedraagt ongeveer 45. Onder het lange darmbeen zijn twee kromme zitbeenderen zichtbaar De nek van Triceratops moest heel erg sterk zijn, om het gewicht van de kop te dragen.

Bewaard zijn gebleven: de achterste sacrale wervel, de voorste elf ruggenwervels, een opperarmbeen, een schaambeen, stukken van de zitbeenderen en belangrijke delen van beide achterpoten.

De uiteinden van de zitbeenderen zijn niet met elkaar vergroeid.

De zitbeenderen ondersteunen de cloaca ; ze zijn korter dan de schaambeenderen en steken bij Velociraptor ook minder ver naar achteren.