Zonsmassa

Met een massa van ongeveer 3 zonsmassa’s zit het zwarte gat tussen de zwaarste neutronensterren (ongeveer 2,2 zonsmassa’s zwaar) en de lichtste röntgenstraling afgevende zwarte gaten (ongeveer 5 zonsmassa’s zwaar) in.

De meeste sterren hebben een massa van tussen de 0,08 en 20 zonsmassa's, maar sommige extreem zware sterren kunnen tot wel zo'n 100 zonsmassa's bevatten.

Als er zwarte gaten met meer dan 15 zonsmassa’s waren, waren er dan misschien ook zwarte gaten die lichter waren dan 5 zonsmassa’s?

De ster heeft een massa van 0,95 zonsmassa en is ongeveer 12% kleiner dan onze zon.

Namelijk door samen te smelten met zijn metgezel en zo in één klap de limiet van 1,44 zonsmassa’s te overschrijden.

Zwarte gaten die lichter zijn dan ongeveer tien miljoen zonsmassa's slingeren elkaar in de simulaties vooral weg.

Bij een II-L-supernova worden enkele zonsmassa's uitgestoten, bij een II-P-supernova kan dat tien keer zoveel zijn.

De maximale geobserveerde massa voor een neutronenster is een zonsmassa van 2,01.

Deze tegendruk is echter niet voldoende om een object van meer dan 0,7 zonsmassa in stand te houden, en dan beginnen afstotende nucleaire krachten een grotere rol te spelen in het huishouden van de massievere neutronensterren.

Echter is het kleinste gevonden superzware zwarte gat zo'n honderdduizend zonsmassa.

Een pulsar heeft typisch een straal van 10 km, met een massa tussen 1,4 en 3 zonsmassa's.

Er zit wat speling in van tienden zonsmassa, waar de massa's van lichtere neutronensterren en zwaardere witte dwergen overlappen.

Sterren onder vier tiende zonsmassa hebben vanwege de uniforme convectie tevens een in verhouding langere levensloop op de hoofdreeks.

Sterren op dit punt hebben allemaal een identieke heliumkernmassa van bijna een halve zonsmassa, met bijna dezelfde lichtkracht en temperaturen.

Volgens de observaties is de uiterste massalimiet voor een hoofdreeksster tussen 120 en 200 zonsmassa.

Afgaand op dat verhaal zou je verwachten dat er zwarte gaten van 2,5 zonsmassa’s te vinden zijn in het universum.

Het ene zwarte gat bleek 31 zonsmassa’s zwaar te zijn.

Sgr A* is een superzwaar zwart gat dat zo’n 4 miljoen zonsmassa’s zwaar is.

Sterker nog: de lichtste zwarte gaten die ons tot voor kort bekend waren, zijn allemaal rond de vijf zonsmassa’s zwaar.

Zeshonderdste zonsmassa werd uitgestoten als cocon, een onbekende hoeveelheid omgezet in zwaartekrachtgolven.