Achterlijfssegmenten in een zin

Aan weerszijden van de achterlijfssegmenten is een borstelige structuur aanwezig die een zintuiglijke functie heeft.

De 5 achterlijfssegmenten waren vergroeid tot een driehoekig verbrede staartstekel met een op de lengteas geplaatste kam.

De achterlijfssegmenten dragen geen poten.

De omvang van de achterlijfssegmenten neemt van het eerste naar het derde segment fors af, maar het vierde vertoont juist een opvallende verdikking.

De voorrand van de middelste achterlijfssegmenten is vaak licht gekleurd.

De witte rouwbij wordt 12 tot 15 mm lang en is goed te herkennen aan de sneeuwwitte haarvlekken op de zijkanten van de achterlijfssegmenten en de poten.

Een volwassen zuidelijke bronlibel heeft twee grote gele vlekken op de middelste achterlijfssegmenten.

Het achterlijf is gesegmenteerd en de achterlijfssegmenten worden net als de kopborststuksegmenten somieten genoemd.

Het achterlijf van de rups is achter het borststuk gelegen en bestaat uit tien delen die achterlijfssegmenten worden genoemd.

Het geluidsapparaat is gelegen vlak achter het borststuk, aan de eerste achterlijfssegmenten.

Het vrouwtje heeft een zwart achterlijf met een witte zijnaad en kleine witte vlekjes midden op de achterlijfssegmenten.

Ze kunnen worden onderscheiden op basis van de vorm en grootte van de zwarte vlekken, vooral die op het borststuk en op de laatste achterlijfssegmenten.

S3 heeft echter een speervormige tekening, de tekening op geen van de achterlijfssegmenten heeft een zijdoorn (zoals bij Azuurwaterjuffer), en de achterlhoofdsvlekken zijn met elkaar verbonden.

Alleen de achterlijfssegmenten zijn enigszins beweeglijk zodat het lichaam lucht kan in- en uitademen om de organen van zuurstof te voorzien.

De achterlijfssegmenten zijn voorzien van verharde platen die dienen ter bescherming.

De segmenten aan de achterzijde zijn de achterlijfssegmenten, deze dragen geen poten.

Het achterlijf bestaat uit segmenten, de achterlijfssegmenten worden aan de bovenzijde als de onderzijde beschermd door verharde platen.

Aan de pop kan men al zien of het een mannetje of een vrouwtje betreft door met een loep te kijken naar de achterlijfssegmenten.

Alleen de achterlijfssegmenten zijn enigszins beweeglijk, zodat het lichaam lucht kan in- en uitademen om de organen van zuurstof te voorzien.

Andere rombouten hebben gele lengtestreepjes op het midden van de achterlijfssegmenten (die bijna een doorlopende gele streep vormen), in plaats van ingesnoerde vlekken (de gaffellibel uitgezonderd).