Agamben in een zin

Met behulp van twee Agamben-kenners, Gert-Jan van der Heiden en Ype de Boer, zullen wij ons afvragen wat voor werkelijkheidsbegrip Agamben precies voor ogen staat en hoe we in die werkelijkheid volgens Agamben het best kunnen leven.

Bij Agamben is de invloed van Foucault groot, maar anders.

Hoewel Agamben tegenwoordig vooral bekendheid geniet als politiek filosoof, schreef hij de eerste 20 jaar voornamelijk over taal en esthetiek.

Met de keuze van deze leermeesters, een Joodse uitgestotene en een nationaalsocialistische rector, zit er gelijk een spanning in het werk van Agamben.

Taal is namelijk voor Agamben niet slechts een manier om expressie aan jezelf te geven, maar taal is de representatie van communicatie en ‘community’, de gemeenschap en daarmee de polis en de politiek.

Vooral taal speelt een belangrijke rol bij Agamben.

In onze strijd het lijden uit te bannen creëren we iets anders, wat Agamben het ‘naakte leven’ noemt.

Om eerlijk te zijn begreep ik nooit precies wat postmoderne filosofen als Badiou, Agamben en Žižek in Paulus zien.

Agamben kende nog genoeg mensen in Rome, maar maakte rechtsomkeert.

De veelgehoorde vraag over de Duitse concentratiekampen, hoe zulke misdaden tegen mensen gepleegd konden worden, is volgens Agamben dan ook misplaatst.

Filosoof Giorgo Agamben omschreef deze migranten eerder als ‘homo sacer’ de burgerlijk naakte mensen, zij die gestript zijn van burgerschapsrechten.

Joostens haalt Agamben aan bij een schilderij van Giovanni Serodine uit 1626, waarop Petrus en Paulus elkaar de hand schudden en diep in de ogen kijken, vlak voor hun beider marteldood.

Pas wanneer Agamben in 1991 voor het eerst sinds zijn scriptie expliciet over politiek schrijft, wordt zijn werk in meerdere talen vertaald en breekt hij academisch door.

Volgens de filosoof Giorgio Agamben is er sprake van een wet die alleen vorm, maar geen betekenis (meer) heeft.

Het is een benadering die zij gemeen heeft met andere linkse politieke filosofen zoals Giorgio Agamben, Jacques Rancière, Etienne Balibar en Slavoj i ek.

Het kwaad, aldus Agamben, is geen theologische horrorshow, maar een historische.

De nieuwe ethiek de Agamben voorstelt, is geen ethiek van de menselijke waardigheid.

Op zijn 26ste, tijdens een zomerschool aan Harvard, onderbrak Agamben een college van Henry Kissinger en riep dat deze niets van politiek begreep.

Reeling Brouwers sympathie voor Agamben werkt aanstekelijk en maakt nieuwsgierig.

Tot die tijd valt er genoeg te leren over de hopeloze conditie van onze tijd met een van Giorgio Agamben.