Amnh in een zin

AMNH 5351, het holotype van M. nasicornus, zoals tentoongesteld in het AMNH In 1901 verrichte Lawrence Morris Lambe opgravingen in Canada waarbij hij beenderen van ceratopiden vond.

Postcrania De linkerzijde van AMNH 5665 Bij AMNH 5665 lijkt de nek kort maar dit is een illusie geschapen door de vorm waarin het pantser bewaard is.

Skelet AMNH 5401 van de zijkant bezien; de achterrand van het nekschild is gerestaureerd naar het model van Chasmosaurus en volgens Longrich ontbreekt hier het eerste epipariatale De snuit is, afgaande op AMNH 5401, lang en laag.

AMNH 3018, is een centimeter lang, langgerekt, sterk gebogen en is aan de binnenzijde afgeplat terwijl de buitenzijde bol is.

AMNH 5060 was het eerste specimen dat nagenoeg intact uit het veld kwam, maar er waren toen al zeven specimina met huidafdrukken gerapporteerd.

Bij AMNH 5665 lijkt de nek kort maar dit is een illusie geschapen door de vorm waarin het pantser bewaard is.

Daarom moeten we kennis hebben van de matrix of de sedimenten die AMNH 5060 omgaven omdat deze enkele van de meest fundamentele sleutels kunnen bieden over hoe de mummie gepreserveerd werd.

Dat zou dan aansluiten bij het holotype van Epanterias, AMNH 5767, dat tegenwoordig op 12,1 meter geschat wordt.

De eerste daarvan was Laelaps hazenianus, benoemd op basis van specimen AMNH 3957, tien kleinere tanden.

De geslachtsnaam verwijst naar het feit dat deze Aziatische tanden lijken op een tand, specimen AMNH 8113, welke in Noord-Amerika gevonden was.

Het enige dat volgens Osborn restte van de huidafdrukken van AMNH 5730 zijn drie stukken van de staart.

Hetzelfde jaar maakte Lawrence Morris Lambe van Laelaps explanatus Cope 1876, gebaseerd op specimen AMNH 3958, een verzameling van zesentwintig tanden, een Deinodon explanatus.

Latere expedities leverden nieuwe vondsten op; zo ontdekte Peter Kaisen in 1905 in de Bone Cabin Quarry in Wyoming specimen AMNH 6120, een relatief gaaf klein exemplaar.

Ook apart toegewezen was toen AMNH 6369, een predentarium.

Op een tweede locatie vond hij in 1911 een gedeeltelijke schedel, specimen AMNH 5222.

Osborn deed Hatcher bij deze gelegenheid het aanbod om van het Carnegie Museum naar het AMNH over te stappen maar daar zou het uiteindelijk niet van komen.

Ostrom schatte de lengte van AMNH 3015 op ruwweg drie meter; een latere schatting van Michael Mortimer geeft 306 centimeter en vijfenveertig kilogram.

Othenio Abel liet in 1925 zien dat een exemplaar, AMNH 1942, de afdrukken toont van de dijbeenspieren.

Sergei Michailowitsj Koerzanow een studie die zich baseerde op zeven protoceratopsschedels die door Sovjetexpedities in Mongolië waren geborgen, alsmede een afgietsel van AMNH 6408.

Uiteindelijk werd het skelet door het AMNH geprepareerd, herkend als een exemplaar van Haplocanthosaurus en in Cleveland in een liggende positie tentoongesteld, op de linkerzij zoals gevonden.