Anaximander in een zin

Anaximander was immers van mening dat onze wereld er slechts één was uit vele.

De aarde, die volgens Anaximander vrij in de ruimte zweeft zodat hemellichamen als zon en sterren eronderdoor kunnen gaan, verkeerde eerst in vloeibare toestand.

De groepering van Thales, Anaximander en Anaximenes is gangbaar in de literatuur, maar de aanduiding 'School van Milete' niet, omdat die misleidend is.

Mogelijk doelde Anaximander zelf echter op 'zonder bepaling' oftewel 'het onbepaalde'.

Volgens enkele bronnen was hij een leerling van Anaximander, wat onderzoekers betwijfelen.

Vandaar dat de Griekse filosofen als Anaximander en Protagoras oppervlakkig waren, want zij werden immers door ‘de doorsnee-mens’ begrepen, in tegenstelling tot grootheden als Leibniz, Bruno en Kant.

Anaximander bedoelt wellicht dit: Elk element (vuur, aarde, water) is er steeds op uit zijn gebied uit te breiden.

De aarde, die volgens Anaximander vrij in de ruimte zweeft, verkeerde eerst in vloeibare toestand.

De oorspronkelijke toestand van het universum was een oerchaos (gebaseerd op de theorie van het apeiron bij Anaximander ).

Een van de weinige, moeilijk interpreteerbare fragmenten die van Anaximander zijn overgeleverd, gaat juist over dit begrip.

Zijn bekendste studenten waren Anaximenes van Milete ("alles is lucht") en Anaximander ("alles is apeiron ", oneindig/onbepaald).

Zo meende Thales die in het element water te vinden, Anaximander in het Apeiron (een soort oneindige materie) en Anaximenes in lucht.

Anaximander (610-546 v.Chr.) evenwel is de eerste van wie we enigszins weten wat voor soort 'wereldverklaring' hij ontworpen heeft.

Anaximander dacht dat de aarde tonvormig was.

Een van de bekendste is het fragment van Anaximander waarin het begrip apeiron (het "onbeperkte" als oerelement) wordt gebruikt.

Het is nog niet helemaal duidelijk hoe zijn concept van de geest met al deze deeltjes in een gelijkmatig mengsel waarin niets kon worden onderscheiden – zoals het onbepaalde apeiron van Anaximander begrepen moet worden.

In de zesde eeuw voor Christus stelde Anaximander voor dat de Aarde een deel van een cilinder was, die omhoog gehouden wordt in het centrum van het universum.

Opvallend aan de passage zijn de morele termen waarin Anaximander zich uitdrukt bij het beschrijven van processen in het universum.

Uit dit verdampende water werden vissen geboren, die volgens Anaximander de eerste levende wezens zouden zijn geweest.