Ato

Dit waren ATO-dochters met een eigen bedrijfsleider, die verantwoording aan de ATO-directie afleverde.

ATO was niet welkom in de streek en de plaatselijke bevolking werkte ATO tegen ten gunste van plaatselijke ondernemers.

Aanvankelijk was Vitesse een tweedekringsbedrijf, een dochteronderneming van de ATO met een eigen bedrijfsleider die verantwoording aflegde aan het ATO-bestuur in Utrecht.

In augustus staakte ATO officieel de dienst en moesten DABO en EDS 18% van de bruto-ontvangsten afstaan aan ATO.

Ondanks protest van ATO werd een vergunning afgegeven voor gezamenlijke exploitatie met ATO gegeven.

Daarin was een belangrijke rol weggelegd voor het ATO en SBO.

ATO probeerde in 1927 een busdienst rond Breda op te zetten, maar verdween hier al spoedig ten gunste van BBA.

ATO startte ook een goede samenwerking met reisorganisaties Centropa en Nederlandsche Reisvereeniging.

ATO vroeg vanaf het begin veel vergunningen aan.

ATO werd in 1927 opgericht als dochterbedrijf van de NS.

Bij stations had ATO kleine garages en stallingen en bood de mogelijkheid om de auto overdekt te stallen om de reis met de trein te vervolgen.

Binnen de vereniging bestaat een stichting EAC-m ATO (Approved Training Organisation), die voor de opleidingen tot PPL en LAPL zorgdraagt.

De ATO-bus kwam binnen de tijd aan en kreeg na overleg geen strafpunten voor het vervoeren van meer dan 12 passagiers.

De ato was het symbool voor (technische) atmosfeer overdruk.

De concessie verliep op 15 mei 1942 en de ATO kreeg in verband met brandstofschaarste geen tijdelijke vergunning.

Dit betekende het definitieve einde van de lijndiensten van ATO.

Dit hield in dat de NACO een eigen bestuur had dat verantwoording aflegde aan het bestuur van ATO.

Het eerste bekende lid van de familie was Ato I, Burggraaf van Albi aan het begin van de 10e eeuw.

Het plan van NS was om voor ATO veel vergunningen binnen te halen, eventueel ten koste van plaatselijke vervoerders, om zo een uitgebreid samenhangend netwerk van buslijnen op te zetten.

In 1120 komen de inwoners van Carcassonne opnieuw in opstand, maar Bernard Ato herstelt enkele jaren later de orde.