Autapomorfieën in een zin

Daarnaast is er nog twee kenmerken die niet uniek zijn voor de twee genoemde groepen maar wel in combinatie met elkaar en de twee autapomorfieën.

Daarnaast waren er drie lokale autapomorfieën, dus eigenschappen die weliswaar niet uniek zijn maar die Ichthyornis gezien zijn positie in de stamboom vermoedelijk toch nieuw had ontwikkeld.

De melding uit 2013 ging gepaard met een lijst nieuwe autapomorfieën, waarbij er opnieuw van uitgegaan werd dat Deinocheirus tot de Ornithomimosauria behoorde.

De twee oorspronkelijke autapomorfieën zijn niet meer geldig omdat ze later ook bij verwanten werden aangetroffen.

Een van de autapomorfieën van Westlothiana (unieke kenmerken) van de schedel is het feit dat de postfrontalia, die meestal de bovenste achterste hoek van de banen innemen, erg langwerpig zijn.

Het exemplaar uit 2014 leverde extra autapomorfieën op.

Hij gaf echter een vervangende lijst van autapomorfieën.

In 2017 werden enkele aanvullende autapomorfieën gegeven.

In de sectie die aan de fylogenie gewijd is, spreekt men overigens wél van twee autapomorfieën.

Ook zijn er überhaupt geen autapomorfieën van Archaeopteryx in diens vleugel bekend dus het ontbreken daarvan kan ook geen argument zijn om Alcmonavis een apart taxon te achten.

Verder is er nog een kenmerk dat op zich niet uniek is maar verder niet in combinatie met bovengenoemde autapomorfieën voorkomt: de voorste tak van het traanbeen is extreem verlengd en raakt alleen met de punt het bovenkaaksbeen.

Als autapomorfieën worden de richels en groeven op de ruggenwervels vermeld.

In dat geval zouden de unieke afgeleide kenmerken ofwel autapomorfieën van die soort en dat geslacht moeten samenvallen.

De beschrijvers wisten vijf onderscheidende kenmerken vast te stellen, autapomorfieën ofwel unieke afgeleide eigenschappen.

De eerste twee kenmerken zouden echte autapomorfieën zijn, unieke afgeleide eigenschappen.

De vier autapomorfieën van Kelenken zijn de volgende.

Gregory S. Paul was het hiermee oneens daar deze taxa niet precies uit dezelfde aardlagen komen en hun materiaal geen autapomorfieën deelt, dezelfde unieke eigenschappen toont.

Horner & Currie stelden in 1994 dat H. stebingeri helemaal geen unieke afgeleide eigenschappen of autapomorfieën bezat.

Le Loeuff gaf twee unieke afgeleide eigenschappen aan, autapomorfieën : aan de basis van het doornuitsteeksel bevindt zich aan de zijkanten een richel; het doornuitsteeksel reikt minstens tot aan de achterkant van het wervelcentrum.

Mogelijke autapomorfieën zijn echter de robuuste bouw en de bultige symmetrische vierde trochanter op de achterkant van het dijbeen.