Autapomorfie in een zin

Beide kenmerken waren overigens al in de beschrijving van 2008 als uniek onderkend maar waren toch niet als autapomorfie erkend.

Daarnaast is er een "lokale" autapomorfie, een kenmerk dat niet strikt uniek is maar alleen gedeeld wordt met een vrij verre verwant, i.c.

De beschrijvers was de functie van de groefjes op de lamina spinopostzygapofysealis, de tweede autapomorfie, onduidelijk.

De buitenwand van het blad is hol gekromd, diep doorlopend tot het heupgewricht; die diepte is een potentiële autapomorfie.

De richel tussen de uitholling en de binnenhoek is bij Balaur echter opvallend scherp; in 2013 vond men zo een subtiel kenmerk net geen autapomorfie.

De tweede autapomorfie is dat bij de voorste staartwervels de voorste gewrichtsuitsteeksels de voorgaande wervel van boven omvatten.

Dit is een afgeleid kenmerk dat men niet zou verwachten bij een zo basale tetanuur, de reden het als een autapomorfie te zien.

Dit kenmerk werd echter niet formeel als autapomorfie aangemerkt daar de onderkant zo beschadigd is dat niet kan worden vastgesteld of deze met kaakrand samenvalt.

Een derde kenmerk werd niet als een autapomorfie gezien: het doornuitsteeksel van de wervel is lang en schuin naar voren gericht.

Eerder gezien als het gevolg van vervorming van het fossiel, werd het in 2020 als een autapomorfie aangeduid.

Het bezit daarvan werd gezien als een autapomorfie, unieke afgeleide eigenschap.

Het binnenste uitsteeksel (cm: condylus medialis) is afgerond en het buitenste (fc: condylus fibularis) vormt een scherpe hoek van 75 à 80°, de bovengenoemde autapomorfie.

Het even groot zijn zou echter wel als een uitzonderlijke eigenschap kunnen worden beschouwd, afwijkend van alle andere bekende Stegosauria, maar werd toch niet aangegeven als een autapomorfie omdat het fotografisch bewijs niet eenduidig was.

Het is door de beschrijvers opzettelijk niet formeel als een autapomorfie van Bellubrunnus aangemerkt zolang als dit afwijkende kenmerk niet door een tweede exemplaar gevestigd kan worden.

Het tweede exemplaar toonde een aanvullende autapomorfie: de binnenkant van de maxillaire tanden wordt omvat door verdikte voorste en achterste snijranden en wordt doormidden gedeeld door een opvallende verticale hoofdrichel.

In 2008 meende Benson dat er op de onderste buitenkant van het dentarium dat het lectotype vormt een horizontaal lopende groeve aanwezig was, die hij aanduidde als een autapomorfie, maar in 2010 moest hij erkennen dat dit een beschadiging betrof.

Machairoceratops verschilt van Diabloceratops in de bovenstaande autapomorfie: Diabloceratops heeft ook lange schildhoorns maar die zijn naar buiten gekeerd en plaats van binnen en missen die lange groeve op de achterzijde.

Mortimer stelde ook nog een aanvullende autapomorfie voor: het opperarmbeen heeft minstens 88% van de lengte van het dijbeen.

Toch is het niet formeel als een autapomorfie aangemerkt omdat bij veel soorten de toestand niet vast te stellen is.

Daarom definieerden en benoemden ze een nieuwe klade: de Lithostrotia, van het Klassiek Griekse lihtostrotos, "ingelegd met stenen", een verwijzing naar het feit dat de groep als autapomorfie (afgeleide eigenschap) beenplaten in de huid had.