Beschrijvers

Aan de achterste zijkant bevindt zich een plaatvormige verruwing die door de beschrijvers gezien wordt als het een uitgroei van het bot, niet als een osteoderm.

Aangezien van Madagaskar abelisauriden bekend zijn en de resten van Dahalokely beperkt, waren de beschrijvers zeer terughoudend het dier als een noasauride te bestempelen.

Bepaalde botten van ledematen bleken niet door de beschrijvers vermeld te zijn — en juist deze wezen erop dat de voor pterosauriërs typische verlenging daarvan ontbrak.

Bistahieversor was een vleesetende roofsauriër en volgens de beschrijvers het enige grote roofdier dat in die tijd uit het gebied bekend is.

Daarbij is het toegewezen materiaal ook sterk variabel wat de beschrijvers tot het vermoeden bracht dat het weleens meerdere soorten zou kunnen vertegenwoordigen.

Dat zo'n afgeleide soort zo klein is, wijst volgens de beschrijvers op een trend tot afnemende lichaamsgrootte bij die groep.

De afzettingen waar Faxinalipterus werd gevonden, lagen indertijd niet aan de kust en de beschrijvers zien dit als een aanwijzing dat pterosauriërs zich oorspronkelijk als bosbewoners hebben ontwikkeld.

De beschrijvers achten een beschermende functie het waarschijnlijkst.

De beschrijvers achtten het onwaarschijnlijk dat de vleugels gebruikt werden om te vliegen en denken eerder aan een signaalfunctie versterkt door een opvallende kleuring en tekening.

De beschrijvers beklemtoonden dat het model nog zeer voorlopig was en niet bevestigd kon worden door ontologische reeksen binnen één soort want die zijn nog onbekend.

De beschrijvers berekenden dat Scipionyx een basale coelurosauriër was.

De beschrijvers bespraken ook de mogelijke onderliggende genetische processen van deze veranderingen.

De beschrijvers bij een poging de botten en afdrukken van Pepito te identificeren.

De beschrijvers concludeerden dat Theiophytalia dichter bij Iguanodon stond dan bij Camptosaurus.

De beschrijvers gaven een korte diagnose.

De beschrijvers gaven één onderscheidend kenmerk: de rugkam bestaat uit korte doornuitsteeksels die naar boven taps toelopen en eindigen in enkelvoudige, zijdelings afgeplatte platen.

De beschrijvers gaven nog verschillende details van de bouw.

De beschrijvers gingen er echter van uit dat het de maximale grootte aardig benaderd had.

De beschrijvers gingen er, gezien zijn proporties die overeenkomen met kleinere soorten, echter van uit dat de grote omvang van Dakotaraptor apart was ontwikkeld.

De beschrijvers gingen ervan uit dat de drie digiti van de hand de nummers twee, drie en vier vertegenwoordigen.